Μιά απάντηση στο άρθρο του βουλευτή Μίμη Ανδρουλάκη

Ο βουλευτής κος Μίμης Ανδρουλάκης διατηρεί ένα ιστολόγιο που βρίσκεται  ΕΔΩ.

Στο άρθρο του "Ο νέος οικονομικός πατριωτισμός για τον επαναπατρισμό των καταθέσεων", παραινεί μερικούς συμπολίτες να επαναπατρίσουν τα χρήματά τους.

Περισσότερο φορτισμένος από το πνεύμα των ημερών, αλλά και εξαιρετικά οργισμένος για την κατάσταση που βιώνει η χώρα και εμείς ως πολίτες της, σχολίασα το κείμενό του, αλλά και την στάση, όχι μόνον του ιδίου αλλά και κάθε πολιτικού προσώπου στην χώρα.

Αυτό που ακολουθεί είναι το σχόλιό μου.

"Κύριε Ανδρουλάκη.

Τόσα χρόνια που πέρασαν και τα λεφτά έβγαιναν από την χώρα, πραγματικά δεν ακούσατε τίποτε περί αυτού;

Τόσα χρόνια πριν, δεν υπήρξε ούτε ένας συνάδελφός σας, που να ενημερώθηκε, έστω από φήμες, για την επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας;

Ούτε ένα σημάδι, ούτε ένα θρόϊσμα δεν ανησύχησε εσάς και τους συναδέλφους σας από τις μελέτες των γραφών; (Κατά το λεχθέν του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου)

Ανέχθηκε σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου, την πτώση των αξιών και αντικατάστασή τους από διακοποδάνεια, ντίβες με πλαστικά στήθη, αυτοκίνητα, σπίτια, πισίνες και ό,τι άλλο, χωρίς ένας, μα ούτε ένας, από εσάς να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί και να παραιτηθεί, ναι, να παραιτηθεί από το αξίωμά του, αντί να βοηθήσει, εμμέσως, την Ελλάδα  να πέσει στον γκρεμό.

Και τώρα ένα βήμα πριν και μέσα στη σύγχυση των ημερών, με το καράβι ακυβέρνητο από καιρό - τουλάχιστον έτσι δείχνει - ακούμε παραινέσεις τέτοιου τύπου;

Φέρτε τα λεφτά εθελοντικά; Μην τα κρατάτε στο σπίτι; Παραβιάζετε το πνεύμα του Ιησού;

Μα τι λέτε κύριε Ανδρουλάκη, ποιός σας είπε πως, στην πλειονότητά μας, έχουμε λεφτά, όχι μόνον στο εξωτερικό, αλλά και στις τράπεζες ακόμη.

Η έκπτωση, ιδεών, αρχών, νόμων και ιδεολογιών που καλλιεργήθηκε κάποιες δεκαετίες (πολύ πριν από τη μεταπολίτευση), ήταν όλο το προηγούμενο διάστημα καλώς ανεκτή, ενώ τώρα θα γίνουμε ανήθικοι αν προσπαθήσουμε, έστω και κοντόφθαλμα - γιατί έτσι είναι - να εξασφαλίσουμε μερικούς πόρους για λίγο ακόμη πριν το τέλος;

Είμαι άπατρις όταν φοβάμαι; Είμαι άπατρις όταν δεν επιτρέπω να αποφασίζουν κάποιοι για εμένα χωρίς την συμμετοχή μου;

Ότι καλλιεργήθηκε τόσες δεκαετίες, με ή χωρίς ενεργή συμμετοχή κάποιων από εσας, τώρα ανθίζει κύριε βουλευτά. Μην έχετε αυταπάτες.

Τώρα όλοι μας θα γνωρίσουμε το "Πρόσωπο του Τέρατος", κατά την έκφραση του Μάνου Χατζιδάκη."

Πως οδηγούμαστε ολοταχώς στον απολυταρχισμό και φασισμό

Στάθης, Ελευθεροτυπία.
Διαβάστε και κρίνετε.

Ο "Μαζί τα Φάγαμε" και το Παρίσι

Pagkalos sthn elliniki Estia tou Parisiou
Ανέβηκε από ligomilitos. - Δείτε τα πιο νέα video.

Χρειάζεται και λίγα Γαλλικά, αλλά έχει και στα Ελληνικά μια εισαγωγή.

Οι ΟΔΗΓΟΙ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ

Κι' ανεξαρτήτως, δικαίων ή αδίκων αιτημάτων, αγωνίζονται ενάντια σ' αυτήν τη λαίλαπα αλλοτροίωσης, με πρόσχημα τις προσταγές της τρόϊκας, που μας απειλεί.
Φωνάζουν οι έμποροι, αλλά δεν κλείνουν τα καταστήματά τους, ΟΛΟΙ, έστω για ένα εικοσιτετράωρο και να κατέβουν στο δρόμο μαζί με τους υπαλλήλους τους.
Φωνάζουμε κι' υπόλοιποι, αλλά δεν βγαίνουμε στους δρόμους. Σε λίγο ο Καραμανλής πανηγυρικά θα "βγεί" και καθαρός από πάνω, αλλά πάλι θα βγάλουμε το σκασμό.
Έτσι σαν τις γυναικούλες που τα λένε στα τηλέφωνα και κουτσομπολεύουν η μιά την άλλη.
Είμαστε άνανδροι, μόνο φωνάζουμε κι' από έργα...
Ένας λαός βρώμικος, ένα ψοφίμι της ιστορίας, που όσο πιό γρήγορα θαφτεί τόσο καλύτερα για τους άλλους, αυτοί είμαστε.
Δεχόμαστε τον Πάγκαλο να τολμά να δηλώνει ό,τι δήλωσε και δεν "άνοιξε ρουθούνι".
Ακόμη κι' από εμάς που δεν μας διόρισε στο δημόσιο, η αφεντιά του ούτε κανένας άλλος, που δεν ζητήσαμε ποτέ ρουσφέτι από κανένα χαμένο, ακόμη κι' εμείς παρακολουθήσαμε, απαθείς, τις δηλώσεις αυτές χωρίς να απαιτήσουμε να παραιτηθεί αυτό το βουνό λίπους στον εγκέφαλο και το σώμα.
Την κυρία Μάγια Τσόκλη, την γνώρισε ο πρωθυπουργός, σε μια πισίνα. Τα είπανε, τα βρήκανε και νά την στη βουλή, έτσι μπάτε σκύλοι αλλέστε.
Προσπαθώ να σκεφθώ, άραγε, τι ειπώθηκε μεταξύ τους.
- Μου αρέσει να κάνω εκδρομές
- Αλήθεια κι' εμένα, επίσης μ' αρέσουν κι οι φακές
- Οι φακές! Αχ τι καλά, τις αγαπώ ιδιαιτέρως.

Στρογγυλοκαθίσαμε πάνω σε μαραμένες δάφνες, που άλλωστε δεν ήταν κερδισμένες από νίκες δικές μας, ξέραμε πως να δηλώνουμε ανώτεροι απέναντι σε κάθε είδους οικονομικό μετανάστη, όσο για τους Αλβανούς, εκεί βγάλαμε όλο το μένος του ευνουχισμού μας.
Τι τεμπέλιδες, τι κλέφτες, τι, τι, τι.
Αν δεν ξυπνούσαμε αιφνιδίως του ύπνου του μακαρίου που μας έπαιρνε, ακόμη δεν θα γνωρίζαμε το μέγεθος της λιποψυχίας μας.

Η πολιτική ζωή του τόπου μας είναι σάπια, όπως και η κοινωνία από την οποία εκπορεύονται - κι' εκπορνεύονται ενίοτε, κάποιοι - οι διαχειρίζοντες τα κοινά.
Αυτός είναι κύριος λόγος που δεν πρόκειται ποτέ ν' αλλάξει οτιδήποτε σε τούτον τον τόπο.
Κι' όταν πάλι κάποια στιγμή ο κος Καραμανλής βρεθεί θριαμβευτής στην εξουσία, πρέπει όσοι διαθέτουν το τελευταίο μυαλό σ' αυτήν τη χώρα να σηκωθούν ομαδικά και να την εγκαταλείψουν. Και ποτέ, μα ποτέ, να γυρίσουν πίσω να δουν τα συντρίμμια.

Τα δέντρα

Το γεγονός ότι διανύουμε προεκλογική περίοδο, φαίνεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Αλλοιώς, δεν θα παρακολουθούσαμε την κυβέρνηση και τα στελέχη της παράταξης της Ν.Δ., να προσπαθούν εναγωνίως, να αποδομήσουν, ό,τι απέμεινε όρθιο σε αυτήν την ταλαίπωρη χώρα.

Τα ΜΑΤ, πλέον χρησιμοποιούνται αδιακρίτως· διότι, με ποιόν  τρόπο ακριβώς, μπορείς να αναχαιτήσεις τον οργισμένο πολίτη.

Οργισμένο, για τα σκάνδαλά σου, την ανικανότητα να κυβερνήσεις, την έλλειψη πολιτικής βούλησης, αλλά και την πλήρη αδιαφορία σου για τον λαό.

Το λαό που αφαιμάζεις, προκειμένου, να καλύψεις την αποτυχημένη οικονομική πολιτική σου.

Και φυσικά -  με την πλήρη απουσία μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπου κι' αυτή βουτηγμένη σε παρόμοια σκάνδαλα, πως ν' αρθρώσει λόγο - η κυβέρνηση αποκτά έναν επικίνδυνο δεσποτισμό ενώ η Δημοκρατία, ουσιαστικά αποδυναμώνεται.

Ας προχωρήσουμε, όμως και λίγο πιο αριστερά,να δούμε τι συμβαίνει όταν, έχουμε ένα κόμμα αριστερών του σαλονιού -διότι αριστερός, κύριοι σημαίνει τρόπος ζωής, όχι κόμμα- που κινούνται ευέλικτα, δε λέω, με τις επιταγές της μόδας. Και το μικρό κοκκοράκι του κυρίου Τσίπρα, σηματοδοτεί κάτι, στον κώδικα ρουχισμού.

Και φυσικά το μεγάλο ΚΚΕ, αγέραστο, απέθαντο, σαν Δράκουλας στέκει στις επάλξεις και παρακολουθεί. Αρτηριοσκληρωτικό, με πολλούς και ικανούς αγωνιστές του να έχουν μαρτυρήσει, γινόμενοι θύματα εσωτερικών ίντριγκων και προδοσιών, έως διαρροών πρός τα δεξιά, σε βάρβαρες εποχές.

Δύο αριστερά κόμματα, με  μόνη την ετικέτα να τα διαχωρίζει από τα άλλα, που στην πραγματικότητα (τόση Αριστερά, πια) δεν εννοούν να βρουν μία κοινή λύση και γραμμή, να ενσωματωθούν και να σταματήσουν επιτέλους τις αερολογίες περί ιδεολογικών διαφορών. Αφού αποδεδειγμένα δεν υπάρχει ίχνος ιδεολογίας στους χώρους τους.

Αναρωτιέται η ηγεσία του Σύριζα, γιατί δεν πρόκειται να ξεπεράσει το ποσοστό του και να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο μέσα στη Βουλή; Μήπως χρειάζεται και μία περισσή σοβαρότητα, εκτός των κινήσεων εντυπωσιασμού, όπως λόγου χάριν, κινητοποιήσεις κατοίκων περιοχών;

Φυσικά και το τελευταίο κομμάτι αποτελεί ένα κρίσιμο σημείο· το να ευαισθητοποιούνται οι πολίτες για τα θέματα που συμβαίνουν γύρω τους και να εκδηλώνουν την δυσφορία τους με κινητοποιήσεις πρέπει να είναι γεγονός. Όμως για ποιό θέμα με πολιτικό κόστος, μπορούμε να έχουμε υπεύθυνη τοποθέτηση από τον Σύριζα;

Φυσικά για το κρατίδιο του Λαος δεν αναφέρομαι καθόλου, χρήζει ψυχαναλυτικής προσέγγισης και η ύπαρξή του ακόμη. Δεν είμαι είδικός επί της ψυχοπαθογένειάς του.

Πολύ θέλω να αναφερθώ και στον γίγαντα με τα πήλινα πόδια. Όχι αυτόν του κυρίου Πάγκαλου, αλλά τον πραγματικό. Εκείνον με τις τεράστιες εκτάσεις και τα πανάκριβα τρακτέρ, που αποκλείει μία χώρα προκαλώντας ζημίες εκατομμυρίων ευρώ απαιτώντας - στην ουσία- τις αυξήσεις που δεν πήραν εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Και μοναδικό φαινόμενο, παγκόσμια πατέντα, στην Ελλάδα οι ελεύθεροι επαγγελματίες, διότι αυτό είστε, να ζητούν επιδοτήσεις ενώ παζαρεύουν ανάμεσα σε δύο κόμματα ποιό θα δώσει τα περισσότερα

Γίγαντα, ανάλγητο, βέβαια, διότι σε οικονομική κρίση τόσο μεγάλη τολμούν να προκαλούν έμφραγμα σε δρόμους και επαγγελματίες.

Εάν για παράδειγμα οι στρατιωτικοί αποφάσιζαν με τανκς, να κλείσουν τους δρόμους, διεκδικώντας αυξήσεις, θα προσλάμβανε άλλη βαρύτητα το γεγονός. Τώρα όχι, εννοείται ( από ποιούς άραγε να εννοείται;)

Φυσικά έτσι είναι η αγροτιά, μεγάλες εκτάσεις με μηχανήματα και εργάτες. Δεν είναι, για παράδειγμα, ο κάτοικος των νησιών, στα ενδότερα αυτών, όπου ο κάματος και η χειρωνακτική εργασία αποτελούν όχι μόνον καθημερινό αλλά και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Οπωσδήποτε σε τούτο το κράτος που προνοεί για τον πολίτη του, ο αδύναμος να αντιδράσει, δεν υπάρχει.

Το άρθρο τούτο, ξεκίνησε με αφορμή τα αιωνόβια δέντρα που έκοψε ο κύριος Κακλαμάνης, προφανώς για να διευκολύνει κάποιους άλλους κυρίους στην κατασκευή ενός υπόγειου γκαράζ. Τον θυμήκα με αφορμή το περιστατικό αυτό και σε μία άλλη δήλωσή του για το επόμενο, μετά το καμμένο, δέντρο. Με ύφος Βοναπάρτη και αποφασιστικότητα, μας έλεγε πως το δέντρο θα αντικατασταθεί όπωσδήποτε και θα ανάψει τις ημέρες των Χριστουγέννων. Και όλα τούτα μερικές ημέρες μόνον από την φρικτή δολοφονία του νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Θυμάμαι πως τότε πέρασε από το μυαλό μου η χυδαία, πλην όμως χαρακτηριστική, λαϊκή φράση, Εδώ καράβια χάνονται και το μουνί χτενίζεται.