Μιά απάντηση στο άρθρο του βουλευτή Μίμη Ανδρουλάκη

Ο βουλευτής κος Μίμης Ανδρουλάκης διατηρεί ένα ιστολόγιο που βρίσκεται  ΕΔΩ.

Στο άρθρο του "Ο νέος οικονομικός πατριωτισμός για τον επαναπατρισμό των καταθέσεων", παραινεί μερικούς συμπολίτες να επαναπατρίσουν τα χρήματά τους.

Περισσότερο φορτισμένος από το πνεύμα των ημερών, αλλά και εξαιρετικά οργισμένος για την κατάσταση που βιώνει η χώρα και εμείς ως πολίτες της, σχολίασα το κείμενό του, αλλά και την στάση, όχι μόνον του ιδίου αλλά και κάθε πολιτικού προσώπου στην χώρα.

Αυτό που ακολουθεί είναι το σχόλιό μου.

"Κύριε Ανδρουλάκη.

Τόσα χρόνια που πέρασαν και τα λεφτά έβγαιναν από την χώρα, πραγματικά δεν ακούσατε τίποτε περί αυτού;

Τόσα χρόνια πριν, δεν υπήρξε ούτε ένας συνάδελφός σας, που να ενημερώθηκε, έστω από φήμες, για την επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας;

Ούτε ένα σημάδι, ούτε ένα θρόϊσμα δεν ανησύχησε εσάς και τους συναδέλφους σας από τις μελέτες των γραφών; (Κατά το λεχθέν του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου)

Ανέχθηκε σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου, την πτώση των αξιών και αντικατάστασή τους από διακοποδάνεια, ντίβες με πλαστικά στήθη, αυτοκίνητα, σπίτια, πισίνες και ό,τι άλλο, χωρίς ένας, μα ούτε ένας, από εσάς να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί και να παραιτηθεί, ναι, να παραιτηθεί από το αξίωμά του, αντί να βοηθήσει, εμμέσως, την Ελλάδα  να πέσει στον γκρεμό.

Και τώρα ένα βήμα πριν και μέσα στη σύγχυση των ημερών, με το καράβι ακυβέρνητο από καιρό - τουλάχιστον έτσι δείχνει - ακούμε παραινέσεις τέτοιου τύπου;

Φέρτε τα λεφτά εθελοντικά; Μην τα κρατάτε στο σπίτι; Παραβιάζετε το πνεύμα του Ιησού;

Μα τι λέτε κύριε Ανδρουλάκη, ποιός σας είπε πως, στην πλειονότητά μας, έχουμε λεφτά, όχι μόνον στο εξωτερικό, αλλά και στις τράπεζες ακόμη.

Η έκπτωση, ιδεών, αρχών, νόμων και ιδεολογιών που καλλιεργήθηκε κάποιες δεκαετίες (πολύ πριν από τη μεταπολίτευση), ήταν όλο το προηγούμενο διάστημα καλώς ανεκτή, ενώ τώρα θα γίνουμε ανήθικοι αν προσπαθήσουμε, έστω και κοντόφθαλμα - γιατί έτσι είναι - να εξασφαλίσουμε μερικούς πόρους για λίγο ακόμη πριν το τέλος;

Είμαι άπατρις όταν φοβάμαι; Είμαι άπατρις όταν δεν επιτρέπω να αποφασίζουν κάποιοι για εμένα χωρίς την συμμετοχή μου;

Ότι καλλιεργήθηκε τόσες δεκαετίες, με ή χωρίς ενεργή συμμετοχή κάποιων από εσας, τώρα ανθίζει κύριε βουλευτά. Μην έχετε αυταπάτες.

Τώρα όλοι μας θα γνωρίσουμε το "Πρόσωπο του Τέρατος", κατά την έκφραση του Μάνου Χατζιδάκη."

Αρχαία Ελληνική τέχνη στο Metropolitan Museum of Art

Με τίτλο "Ελληνες Θεοί και θρησκευτικές τελετές", παρουσιάζει μια σειρά αγαλματιδίων και αγείων εξαιρετικής ομορφιάς και χάρης.
Απολαύστε τα ΕΔΩ

Περί προσφύγων.

Πολύ σημαντική ενημέρωση για το πρόβλημα των προσφύγων.
Τι ισχύει στην Ελληνική νομοθεσία και των κρατών μελών της Ένωσης.
Ομιλήτρια  η κυρία Ηλέκτρα Κούτρα, δικηγόρος και πρόεδρος της "Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα"

Pitsirikos και μια άποψη που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο

Από τον Pitsiriko το άρθρο "Κλέφτες και Αστυνόμοι" με μία άποψη που, ουσιαστικά, είναι η κοινή λογική και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Πως οδηγούμαστε ολοταχώς στον απολυταρχισμό και φασισμό

Στάθης, Ελευθεροτυπία.
Διαβάστε και κρίνετε.

Ο "Μαζί τα Φάγαμε" και το Παρίσι

Pagkalos sthn elliniki Estia tou Parisiou
Ανέβηκε από ligomilitos. - Δείτε τα πιο νέα video.

Χρειάζεται και λίγα Γαλλικά, αλλά έχει και στα Ελληνικά μια εισαγωγή.

Εκεί όπου η παράδοση χαιρετίζει την φόλα.

Το Σμαρδάκιτο, στην Τήνο, είναι ένα πάρα πολύ παραδοσιακό χωριό.
Με αυτά -τα πολύ κλισέ- άσπρα  σπίτια και μπλε παράθυρα, τις πικροδάφνες, τη μικρή του εκκλησία και μια όμορφη θέα.
Οι επισκέπτες του καλοκαιριού, γλυκαίνονται με τον χώρο και την φιλοξενία των κατοίκων του.
Αυτήν τη φιλοξενία, στο ανάποδο, βιώνουν και  τα τετράποδα χωριού, σκύλοι και γάτες.
Ειδικά οι τελευταίες, όταν πολλαπλασιάζονται - και φυσικά καθαρίζουν τα κατώγια από τους ποντικούς - κάποιοι θεωρούν πως πρέπει να εξοντωθούν. Κάποιοι τοποθετούν φόλες και τις εξοντώνουν.
Μιας τέτοιας έπεσε θύμα και το Πιπεράκι μας, ένα μικρό σκυλάκι, που η ειρωνεία το έφερε να το έχουμε περιμαζέψει από το άλσος ρου Περιστερίου πέντε χρόνια πριν.
Εκεί, κάποιος ασυνείδητος, το είχε παρατήσει δεμένο μια πολύ ζεστή μέρα ανήμερα του Πάσχα του 2006.
Το Πιπεράκι, πήρε το όνομά του από τον χαρακτήρα του.
Μικρός, πικάντικος, αυθάδης, πανέξυπνος, αγαπησιάρης μέχρις αηδίας.
Λίγο μεγαλύτερος από μία εύσωμη  γάτα, και γεμάτος ζωντάνια και χαρά, τρελαινόταν για βόλτες και παραμονή, μαζί μου, στο κτήμα. Τελευταία, που η Ασπρούλα είχε ένα πρόβλημα υγείας, ήταν ο βασιληάς του κτήματος.
Όλα τούτα μέχρι την περασμένη Παρασκευή που τον βρήκα νεκρό λίγα μέτρα μακρύτερα από το σπίτι μας.
Η στάση του κορμιού του ήταν αφύσικη, με το κεφάλι γυρισμένο προς τα πίσω, τα μάτια γουρλωμένα από την αγωνία του θανάτου, ενώ το στόμα του είχε πηχτά σάλια και αφρούς.
Σημάδι δηλητηρίασης με φυτοφάρμακο.
'Έτσι είχε σκοτωθεί και ένα άλλο σκυλί που είχαμε, ο Μορφέας, πριν χρόνια στο άλσος του Περιστερίου.
Παράλληλα με το Πιπεράκι, εξαφανίστηκαν και αρκετές γάτες, από τη γειτονιά στο χωριό.
Η δικαιολογία σε όλ' αυτά, είναι πως το κάνουν για να δηλητηριάσουν τα ποντίκια. Οπότε αφήνεται να εννοηθεί πως τα σκυλιά και τα γατιά είναι μια παράπλευρη απώλεια.
Μόνο που και ο τελευταίος του χωριού ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι.
Άλλωστε υπάρχουν παρά πολλά φάρμακα ειδικά και μόνον για ποντίκια. Αν δεν θέλεις να αφήσεις το έργο αυτό στους φυσικούς τους εχθρούς.
Κάτι που εφαρμόζω χρόνια τώρα.
Θεωρώ το γεγονός, όχι απλά ελεεινό και φρικτό, αλλά και εξαιρετικά ειδεχθές. Αν επίσης συνυπολογιστεί, η θρησκευτικότητα των κατοίκων του που είναι τόσο έντονη, ώστε οι λειτουργίες να τελούνται πολλαπλώς μέσα στην εβδομάδα, ε τότε τα πράγματα είναι σιχαμερά.
Σε λίγο καιρό που θα μπει η Άνοιξη και η φύση θα ανασάνει απ' το χειμώνα, θα αρχίσουν οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι.
Σπίτια θα βαφτούν, τα δρομάκια θα ξεχορταριαστούν, οι πόρτες θα ανοίξουν.
Έτσι για ακόμη μία φορά, οι επισκέπτες θα βρουν τη φιλοξενία των κατοίκων θερμή.
Άλλωστε, τι σημασία έχουν μερικά φολιασμένα ζώα. Εμείς να είμαστε καλά, αυτά δεν έχουν ψυχή, το λένε κι' οι παπάδες.