ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!!

GHKAHHH!!! *

Έτσι φαντασθείτε την εικόνα μου, μια τεράστια γλώσσα να κρέμεται από το στόμα μου και ανάσα ασθμαίνουσα, να βγάζω ήχους σαν τον παραπάνω.

Επιτέλους συνδεθήκαμε με internet.

Ποιός να το φανταζόταν,- έχω κάνει κι' άλλες δημοσιεύσεις πέρι τούτου,- πως όλη η Ελλάδα θα ήταν συνδεδεμένη, εκτός απ' το μικρό Γαλατικό χωριό, που αντιστέκεται με μανία στις εισβολές των νέων ηθών - τεχνολογιών.

Η κωλοτρυπίς της γης (κάνει και ρίμμα), έτσι αρχίζεις να αισθάνεσαι, όταν σου λένε πως είναι θέμα ημερών να συνδεθείς και έκτοτε περνούν οι μήνες και τα χρόνια (τρόπος του λέγειν) και βλέπεις το διαδίκτυο να είναι κάπου αλλού, εκτός από χωριό που ζεις χωρίς ραδιόφωνο, παρέα με μιά μισακή τηλεόραση να παίζει τις περιπέτειες μιας πορνοντίβας, ενώ χαλάει την ώρα που κάνει εκπομπή ο κ. Λαζόπουλος.

Και μιάς και το ανέφερα, μέσα στο χάος, ο πρωθυπουργός μας αισθάνεται μοναχούλης, ενώ ο προηγούμενος ήταν κουρασμένος και μόνο ένας κωμικός ηθοποιός, αναλαμβάνει την ευθύνη να μας ανοίγει τα μάτια, ξεκκαθαρίζοντας το θολό τοπίο της πολιτικής μας ζωής και του μέλλοντός μας.

Μήπως οι ρόλοι πρέπει ν' αντιστραφούν; Αλλά πόσο θλιβεροί, κακοί ηθοποιοί θα ήταν οι δύο πρώην πολιτικοί.

Άσε καλύτερα.

Πράγματι, η ζωή εκεί έξω - με τα δελτία ειδήσεων, των "σοβαρών", καναλιών, αλλά και των "γελωτοποιών" της αυλής - είναι ένα απέραντο σκουπιδαριό, ενώ ο αγέρωχος, πανέξυπνος, ο εξ ευκλεών προγόνων, προερχόμενος Ελληνικός λαός, κατάντησε να περιμένει τους βαρβάρους του Αλεξανδρινού, για να σωθεί.

Αλήθεια και μιάς και το θυμήθηκα, κύριε Σκανδαλίδη, δεν έχετε ούτε ένα ίχνος ντροπής επάνω σας. Πως τολμάτε να βγαίνετε δημόσια και να δηλώνετε πως το Δ.Ν.Τ. θα φέρει και μια εξυγίανση στην πολιτική παθογένεια του τόπου;

Που είσατε τόσα χρόνια, πως αντέχετε να το δηλώνετε αυτό στους ψηφοφόρους σας.

Τέτοια δήλωση ανικανότητας και τόσο ανερυθρίαστη πρώτη φορά είδα.

Ούτε υποψηφιότητα, δεν έπρεπε να βάλετε, αφού πιστεύετε πως έπρεπε να έρθουν κάποιοι, που θα κόψουν μισθούς, συντάξεις και εργατικά δικαιώματα, γιατί τόσα χρόνια που ήσαστε στην εξουσία δεν μπορούσατε να εξυγιάνετε το σύστημα.

Τι ντροπή! Τι ντροπή να είσαι Έλληνας στις μέρες μας.

*Σημαίνει: Με τη γλώσσα απ' έξω

Τι είν' η πατρίδα μου;

Και τι, ακριβώς, γιορτάζουμε και παρελαύνουμε σήμερα;

Την επιτυχή προέλαση της Τουρκικής φρεγάτας στο Σούνιο, την χρεοκωπία ή το διεθνές ρεζιλίκι;

Και εν μέσω καταστροφής, ασχολούμεθα και με τσόντες.

Δεν ξέρω, αλλά στα χρόνια μου, αν έλεγες μια γυναίκα πουτάνα, την προσέβαλες βαριά. Τώρα το έχουν για τιμή, μεγάλη.

Αχ ήρωες του είκοσιένα, αγωνιστήκατε για το δικαίωμά μας στη σκλαβιά (Τότε το είχατε τσάμπα).

Αυτά τα υπέροχα νέα μας.

Άντε με υγεία και του χρόνου πάλι. (Με χαλκά στη μύτη)

Χωρίς Internet, κουφός και μουγκός

Μα τι ταλαιπώρια, όλο το νησί να έχει σύνδεση με ταχύτητες μεγάλες και μόνο τα τηλέφωνα που ξεκινούν από 51, να μην έχουν.

Άντε πάρε τον υπολογιστή και τρέχα.

Τυφλός και μουγκός, πρέπει να ερκούμαι στις στημένες ειδήσεις των καναλιών και να παρακολουθώ αποκομμένος από το σύνολο των γεγονότων.

Υπάρχουν και οι κάρτες, θα μου πείτε. Έλα όμως, που στο χωριό δεν έχει σήμα η κινητή τηλεφωνία. Πάρ' τον υπολογιστή και τρέχα λοιπόν, σε βουνά και σε λαγκάδια, σε ραχούλες κι' αμμουδίτσες. Σαν τον τρελλό, με το λάπ τοπ ανοιχτό, σε αναζήτηση σήματος.

Το βρήκα επιτέλους, αναφωνείς και στρώνεσαι στη δουλειά, πάνω που ζεστάθηκες, βγαίνει ο αχώνευτος, zavrox, λέγεται στα mac (ή όποια άλλη φωνή έχεις επιλέξει) και σου λέει: τέρμα, κύριε, η μπαταρία, αύριο πάλι.

Μαζεύω ο γύφτος και ξανα προς την πρίζα τραβώ.

Σε λίγο καιρό, έτσι που πάνε τα πράγματα, ούτε τον υπολογιστή δεν θα φορτίζουμε πλέον. Τέτοια ανέχεια.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω, η επικαιρότητα είναι μαύρη, τόσο που μόνο λίγο χιούμορ θα σηκώνει. Και το τελευταίο με το μέτρο πια.

Η ανατολή του φασισμού ξανά στην Ευρώπη;

Δύσκολο θέμα διάλεξα προπαραμονή χριστουγέννων, θα μου πείτε.

Ναι δύσκολο μαύρο και δυσώδες.

Από καιρό, όμως, έρχονται μηνύματα μικρά, σχεδόν αθέατα, αλλά πολύ συγκεκριμένα και σημαντικά. Ο φόβος να μην ξαναζήσουμε μαύρες στιγμές, και η πλαστή καλοζωΐα την οποία βιώνουμε, μας έφεραν μια αποχαύνωση, μια νύστα, που τα μάτια μας βαραίνει και κλείνει.

Κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε και ν' αναφωνήσουμε, ως ο Αλεξανδρινός ποιητής

" Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη".

Και τελειώνει,

"Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω"

Αλλά αρκετά με την εισαγωγή, ας έρθουμε στο θέμα που καίει.

Πριν μερικά χρόνια είχαμε μια συζήτηση με την σύντροφό μου, για το θέμα της μαντίλας, που φορούν οι μουσουλμάνες στον δρόμο και την αντιμετώπισή τους από τη Γαλλική κοινωνία.

Τότε υπήρχε το ζήτημα της κατάργησής της στα πανεπιστήμια, σχολεία και χώρους εργασίας. Πράγμα που με εύρισκε εξ' αρχής αντίθετο, θεωρώντας το, περιορισμό των προσωπικών ελευθεριών των ατόμων και προσβολή στα θρησκευτικά και κοινωνικά πιστεύω των διαφόρων ομάδων του πληθυσμού. Τότε όμως υπήρχε μιά στοιχειώδης δικαιολογία, σε τέτοιους χώρους, η ισότητα είναι καλύτερη. Και πάλι το επιχείρημα δεν έστεκε, τουλάχιστον στ' αυτιά μου.

Τα χθεσινά νέα τούτην τη φορά, ήταν πολύ πιο ανησυχητικά.

Κατ' ευθείαν από Γαλλία, η σύντροφός μου, αναφέρει πως ετοιμάζεται επιτροπή που θα προσπαθήσει να ορίσει ποιός μπορεί να θεωρείται Γάλλος, ενώ παράλληλα εξετάζεται το ενδεχόμενο να απαγορευθεί η μαντίλα και στους δημόσιους χώρους.

Από την άλλη, η ρατσιστική συμπεριφορά αρκετών Γάλλων πολιτών είναι έντονη και της προκαλεί αρκετά ερωτηματικά. Να σημειώσουμε, εδώ πως έχει γεννηθεί και ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην χώρα αυτή.

Τι άλλαξε, άραγε, στην Γαλλία του '68 και του 2009;

Αναρωτιέμαι, μήπως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο φασισμός που μεταλαμπαδεύτηκε στις ΗΠΑ, άρχισε να αποστέλλεται και στην Ευρώπη, υπό το πρόσχημα μιας παγκοσμιοποίησης.

Δηλαδή, παγκοσμιοποίηση σε ό,τι αρνητικό, κλειστές όμως οι θύρες στο διαφορετικό.

Κανονικά η Ευρώπη δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύει ατομικές ελευθερίες και να προωθεί τόσο επικίνδυνα σχέδια, γιατί έχει τη γνώση, του τι συμβαίνει από περίεργους ακροβατισμούς.

Ας ελπίσουμε πως κάνω λάθος στις εκτιμήσεις μου. Μόνο για την ιστορία, όμως, να θυμηθούμε, με τι αφορμές ξεκίνησε ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος, κρίση οικονομική (στην Γερμανία), ανεργία, ο... "εχθρός" - τότε Εβραίοι τώρα Μουσουλμάνοι - και η συνταγή ολοκληρώθηκε.

Τώρα τι έχουμε;

Σίγουρα υπάρχει η οικονομική κρίση, πολλούς ανέργους σε όλες σχεδόν τις χώρες, οι οποίοι αναμένεται να αυξηθούν με τρομακτικούς ρυθμούς και την θέση του πληγωμένου εγωϊσμού των Γερμανών - μετά την ήττα και ταπεινωτική, γι' αυτούς συνθηκολόγηση, μετά την λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου - αντικαταστήσαμε με μια πρώην καλοζωΐα που δεν επιτρέπει, σε καμία περίπτωση, την εύκολη προσαρμογή σε πείνα.

Άρα, την δύσκολη στιγμή μας σε ποιόν θα γυρίσουμε το κεφάλι; Μα φυσικά στον διπλανό μας· αυτόν τον διαφορετικό, τον έγχρωμο ή τον κοντό, ή όποιον, τέλος πάντων, θεωρούμε αλλοιώτικο.

Αναρωτιέμαι μήπως, ο κάθε ένας από εμάς περιβάλλετο από καθρέφτες, θα ήταν πιο ήσυχος ο κόσμος;

Πέθανε ο Γιάννης Μόραλης, πέθανε και ο Χρήστος Λαμπράκης.

Φτώχυνε η Ελλάδα ξαφνικά, ή μπορεί να το πεί κανείς κι' αλλοιώτικα. Ηταν που ήταν στραβό το κλίμα το 'φαγε κι' ο γάϊδαρος...

Μεγάλη η απώλεια για τα εικαστικά και τον χώρο της μουσικής, αντίστοιχα.

Η κουλτούρα στην χώρα μας, που περιορίζεται μόνον στους προβαλλόμενους, από τα πρωϊνάδικα τραγουδιστές - αλήθεια τι ειρωνεία, αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες - και από την, εσκεμμένα, πλήρη αποσιώπηση των περισσότερων εικαστικών γεγονότων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, βρίσκεται στο ναδίρ.

Μπορούμε, λοιπόν να μιλούμε για την αρχαία κληρονομιά μας, την οποία αγνοούμε παντελώς, αλλά δεν ενδιαφερόμαστε, ποσώς, για την δημιουργία της νέας. Αυτής που θα κληροδοτήσουμε στούς εγγονούς και δισσέγγονούς μας.

Και φυσικά, η πολιτεία παίζει μεγάλο ρόλο σε τούτην την αντιμετώπιση.

Πολλά θέματα λύνονται με την παιδία. Στα σχολεία, τότε που ο άνθρωπος είναι μικρός και ακόμη δεκτικός σε ποιό πολύπλοκες γνώσεις.

Γιατί στην πραγματικότητα η τέχνη, η υλική αποτύπωση του προϊόντος της ανθρώπινης σκέψης, έχει έναν έντονα προσωπικό χαρακτήρα και για τον καλλιτέχνη, αλλά και για τον δέκτη του έργου.

Για να καταφέρουμε, όμως να γίνουμε δέκτες, χρειαζόμαστε μια μεγάλη περίοδο προσαρμογής και μελέτης.

Κι' αλήθεια, τι νόημα έχει η μελέτη ανώτερων μαθηματικών, κβαντικής φυσικής ή πολύ προχωρημένης χημείας, αν δεν καταφέρνουμε να διδασκώμεθα την ανθρωπιά.

Απορούν πολλοί για την δυσαρεστημένη νεολαία, με την παιδεία.

Νέοι άνθρωποι, χωρίς χρόνο για παιχνίδι κι' έρωτα, με τρομερό άγχος για το σχολείο και το μετέπειτα μέλλον τους δυσανασχετούν και με το δίκιο τους για τις συνθήκες που τους παρέχονται.

Ποτέ, δεν διδαχτήκαμε, Ιστορία, αυτήν την πραγματική με τις ήττες, τις αιτίες τους, αλλά και τις νίκες. Ολόκληρες γενιές, μεγαλώσαμε με ψέμματα, για την μεγάλη Αθήνα των αρχαίων προγόνων μας, που όμως ποτέ δεν αναλύσαμε στο σχολείο τους λόγους για τους οποίους έφτασε στον Πελλοπονησιακό πόλεμο, από την πλέον αξιόπιστη πηγή τον Θουκιδίδη, ποτέ δεν μάθαμε για τους χιλιάδες δούλους που έφτιαξαν αυτήν την πόλη, ποτέ δεν θίχτηκε το μετά του πολέμου, όταν Αθηναίοι και Λακεδαιμόνιοι - εναλλάξ - συμμαχούσαν με τον μεγαλύτερο εχθρό, τότε, της Ελλάδας, τους Πέρσες, προκειμένου να υπερισχύσουν και να λάβουν την ηγέτιδα θέση.

Ποτέ δεν μάθαμε για τις σφαγές που πραγματοποίησαν οι Βυζαντινοί κατά των Εθνικών, προκειμένου να επιβάλλουν τον χριστιανισμό, αλήθεια από τι προήλθε το όραμα του Ιουστινιανού; Τι το διαβολικό είχε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, όπου στα χρόνια μας ακόμα, γίνεται μιά απλή αναφορά στο όνομά του; Γιατί, άραγε, μέσα στο μάθημα της ιστορίας, δεν εντάσσονται και τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, να δούμε και ποιοί ακριβώς είναι η ήρωες της χώρας μας αλλά και ποιοί ήθελαν την Πελλοπόνησο προτεκτοράτο των Άγγλων;

Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα στην, όπως ανέφερα πάραπάνω, έλλειψη μάθησης ουσιαστικών μαθημάτων.

Ποτέ δεν διδαχτήκαμε, αναλυτικά την ιστορία της φιλοσοφίας ή νεοελληνική γραμματεία, έργα, ολόκληρα, Ελλήνων συγγραφέων, ποίηση και ανάλυση εις βάθος των ποιημάτων και όχι απλές αναφορές με αναλύσεις τριών, ή και λιγότερων, τέταρτων της ώρας.

Όλα τούτα χρειάζονται στην εκπαίδευση και όλ' αυτά, προετοιμάζουν τον άνθρωπο για την πνευματική ελευθερία που θα του χαρίσει, με την σειρά της, την δεκτικότητα στην τέχνη και την πραγματική ομορφιά στη ζωή.

Εύχομαι, ολόψυχα, η συνεισφορά αυτών των δύο μεγάλων ανδρών να γίνει εναρκτήριο λάκτισμα για τους νέους ανθρώπους και όχι να μείνει απλώς ένα ιστορικό γεγονός.

Ο παππάς και το Internet Πάνε μαζί

Εδώ παππάς εκεί παππάς που 'ναι το internet ;

Τέλη του 2009 έχει συνδεθεί το μεγαλύτερο μέρος του νησιού στο οποίο κατοικώ με τον παγκόσμιο ιστό εκτός από τρία χωριά, τα οποία άγνωστο είναι πότε θα συνδεθούν.

Η απάντηση του ΟΤΕ;

- Α! αυτά... μην περιμένεις, ήταν να συνδεθούν τώρα αλλά κάτι έγινε και... ξέρω 'γω; μετά τα Χριστούγεννα. Δηλαδή κατά το Φλεβάρη και βλέπουμε.

Προς το παρόν έστειλα μία επιστολή στον Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών και περιμένω απάντηση.

Η επόμενη κίνηση θα είναι μία καταγγελία στο ΕΕΤΤ και μετά...

Δεν γνωρίζω το μετά θα δω. Ίσως να πάω Αυστραλία, Αμερική, Γαλλία, οπουδήποτε τέλος πάντων, φτάνει να φύγω από δω, από την Ελληνική παράνοια.

Για να μην ξεχνιώμαστε

Νέα ανάρτηση, μετά πολλούς μήνες και με "δανεικό" internet.

Δεν γίνεται, δεν πάει, να πρέπει να κάνεις 8 km και να πληρώσεις 4 € την ώρα για να έχεις το προνόμιο να γράψεις δυό κουβέντες στο blog σου.

Μέσα σ' όλα, είναι και αυτό η Ελλάδα. Όσοι αποφασίζουμε να ζήσουμε στην επαρχία πρέπει ν' απαρνηθούμε την νέα τεχνολογία και να στρέψουμε το βλέμμα στον προηγούμενο αιώνα.

Τώρα κάτι συζητούν για σύνδεση με internet, γρήγορες συνδέσεις, αλλά μόνον ο ΟΤΕ προς το παρόν και με τις γνωστές, σε όλους, τιμολόγήσεις.

Για να δούμε τι θα συμβεί.

Κατά τα άλλα, όλα βαίνουν καλώς.

Όσοι ανέβηκαν κατά καιρούς στην εξουσία, με την κακοδιαχείρηση και κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος (όχι δεν συζητούμε για κλοπή, άλλωστε όλοι γνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν τέτοιες αποδείξεις για τους πολιτικούς που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα ), απολαμβάνουν ασυλίας για την ανικανότητά τους και ο Ελληνικός λαός, για μία ακόμη φορά, καλείται να πληρώσει το τίμημα.

Εκείνο, όμως που μου τη δίνει στα νεύρα, είναι το θράσος που έχουν. Για παράδειγμα, ο κος Καραμανλής, τολμάει να βγαίνει, ακόμη και να μιλάει - έστω και στο συνέδριο της Ν.Δ. - η κα. Μπακογιάννη αλλά και όλοι οι υποψήφιοι που θέλουν " μια δυνατή παράταξη, αντιπολίτευση".

Νομίζω, πως στις περιπτώσεις εμφανούς ανικανότητας, καλό είναι να εξαφανίζεσαι παρά να ζητάς και τα ρέστα από πάνω.

Αλλά και για το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ευθύνες, για τα είκοσι χρόνια που βρέθηκε την εξουσία και τα οικονομικά πακέτα που κατέφθαναν στη χώρα με στόχο να την κάνουν να σταθεί ισάξια με τις υπόλοιπες της Ε.Ε.

Πο πήγαν τόσα λεφτά; Άγνωστο.

Αλλά κατά τα άλλα, τώρα, ξεκινούν οι αντιδράσεις των εργαζομένων και οι Βρυξέλλες είναι κακές που ζητούν τα ρέστα.

Που βρισκόσουν Χαμένε ψηφοφόρε τόσα χρόνια; Που είχες το μυαλό σου; Να πάρεις καινούριο, γυαλιστερό αμάξι, σπίτι - μεζονέτα, ταξίδι με ταξιδοδάνειο και πολλά άλλα.

Με τι έσοδα; Ούτε που το σκέφτηκες βέβαια, σημασία είχε να τονώσεις την Ελληνοβλαχιά σου, να αισθανθείς ανώτερος του γείτονα, ανώτερος του μετανάστη, ανώτερος του Ευρωπαίου, άλλωστε όλοι ξερουμε την υπεροχή της Ελληνικής φυλής -όταν οι Ευρωπαίοι τρώγαν βελανίδια...

Φάε τώρα τις επιλογές σου, τόσων χρόνων - αφού δεν σκέφτηκες πως υπάρχουν και άλλα κόμματα μέσα στη βουλή - και υπόμενε το τέλος.

Αλλάζω, ελαφρώς, θέμα.

Πολύ καλός ο κος, Λαζόπουλος, με Αριστοφανική αντίληψη για το θέατρο και ο μόνος, άλλωστε, που κάνει δοβαρή αντιπολίτευση, αλλά και ενημέρωση.

Ειρωνεία, ε! Ανοίγωντας την τηλεόραση για να δεις ειδήσεις, σου κόβεται το αίμα - από τη μαλακία - αλλά ενημέρωση δεν έχεις.

Ακούς, μεταξύ των διαφημίσεων, και το τραγουδάκι ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ, για ένα παλιοσάλαμο του κερατά - μια ολοκληρωμένη διαπαιδαγώγηση, "θα κάνω ότι θες, φτάνει το παριζάκι μου να είναι τάδε".

Άμοιρε εργαζόμενε, σε λίγο τέτοια τραγούδια θα λες στον εργοδότη σου - Αφεντικό σου, γιατί τέτοιο θα είναι πλέον. Αν υποθέσουμε, ό,τι θα υπάρχουν ακόμη εργοδότες - τουλάχιστον Έλληνες.

Προς το παρόν παρακολουθείς, φέρελπι νέε - α, καινούργιου τύπου τηλεριάλιτι, να προβάλουν ξανά τις αυθεντίες - επιτροπές, στις οποίες πρέπει να ικανοποιείς τη διαστοφή κάθε βλαμμένου προκειμένου να ακολουθήσεις μια αξιοπρεπή καριέρα, μοντάλου - τραγουδιστή - πιπαδόρου - ζιγκολό, στην υπόλοιπη ζωή σου.

Αυτό κι' αν είναι πρότυπο, αλλά μην θαρρείς, πως πάνε πίσω και τα "σοβαρά" ιδρύματα, βλέπε πανεπιστήμια πολυτεχνεία.

Ακόμη και σ' αυτά οι... Αυθέντες επικρατούν. Πρέπει να δώσεις αίμα για να προχωρήσεις και να σε κρίνουν ευνοϊκά

Αλοίμονο, πως τυποποιήσαμε έτσι τη ζωή μας.

Αγωνιστήκε, η ανθρωπότητα, να ξεφύγει από το αφελές της ύπαρξής της, και τώρα που το κατάφερε ανακάλυψε πως ό,τι έχασε ήταν η Αθωώτητά της.

Τώρα μας απέμεινε μόνον η καταστροφή.

Αυτά! μετά τόσον καιρό και ποιός ξέρει πότε θα υπάρξει η επόμενη ανάρτηση.