Pagkalos sthn elliniki Estia tou Parisiou
Ανέβηκε από ligomilitos. - Δείτε τα πιο νέα video.
Χρειάζεται και λίγα Γαλλικά, αλλά έχει και στα Ελληνικά μια εισαγωγή.
Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011
Ο "Μαζί τα Φάγαμε" και το Παρίσι
Pagkalos sthn elliniki Estia tou Parisiou
Ανέβηκε από ligomilitos. - Δείτε τα πιο νέα video.
Χρειάζεται και λίγα Γαλλικά, αλλά έχει και στα Ελληνικά μια εισαγωγή.
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Εκεί όπου η παράδοση χαιρετίζει την φόλα.
Το Σμαρδάκιτο, στην Τήνο, είναι ένα πάρα πολύ παραδοσιακό χωριό.
Με αυτά -τα πολύ κλισέ- άσπρα σπίτια και μπλε παράθυρα, τις πικροδάφνες, τη μικρή του εκκλησία και μια όμορφη θέα.
Οι επισκέπτες του καλοκαιριού, γλυκαίνονται με τον χώρο και την φιλοξενία των κατοίκων του.
Αυτήν τη φιλοξενία, στο ανάποδο, βιώνουν και τα τετράποδα χωριού, σκύλοι και γάτες.
Ειδικά οι τελευταίες, όταν πολλαπλασιάζονται - και φυσικά καθαρίζουν τα κατώγια από τους ποντικούς - κάποιοι θεωρούν πως πρέπει να εξοντωθούν. Κάποιοι τοποθετούν φόλες και τις εξοντώνουν.
Μιας τέτοιας έπεσε θύμα και το Πιπεράκι μας, ένα μικρό σκυλάκι, που η ειρωνεία το έφερε να το έχουμε περιμαζέψει από το άλσος ρου Περιστερίου πέντε χρόνια πριν.
Εκεί, κάποιος ασυνείδητος, το είχε παρατήσει δεμένο μια πολύ ζεστή μέρα ανήμερα του Πάσχα του 2006.
Το Πιπεράκι, πήρε το όνομά του από τον χαρακτήρα του.
Μικρός, πικάντικος, αυθάδης, πανέξυπνος, αγαπησιάρης μέχρις αηδίας.
Λίγο μεγαλύτερος από μία εύσωμη γάτα, και γεμάτος ζωντάνια και χαρά, τρελαινόταν για βόλτες και παραμονή, μαζί μου, στο κτήμα. Τελευταία, που η Ασπρούλα είχε ένα πρόβλημα υγείας, ήταν ο βασιληάς του κτήματος.
Όλα τούτα μέχρι την περασμένη Παρασκευή που τον βρήκα νεκρό λίγα μέτρα μακρύτερα από το σπίτι μας.
Η στάση του κορμιού του ήταν αφύσικη, με το κεφάλι γυρισμένο προς τα πίσω, τα μάτια γουρλωμένα από την αγωνία του θανάτου, ενώ το στόμα του είχε πηχτά σάλια και αφρούς.
Σημάδι δηλητηρίασης με φυτοφάρμακο.
'Έτσι είχε σκοτωθεί και ένα άλλο σκυλί που είχαμε, ο Μορφέας, πριν χρόνια στο άλσος του Περιστερίου.
Παράλληλα με το Πιπεράκι, εξαφανίστηκαν και αρκετές γάτες, από τη γειτονιά στο χωριό.
Η δικαιολογία σε όλ' αυτά, είναι πως το κάνουν για να δηλητηριάσουν τα ποντίκια. Οπότε αφήνεται να εννοηθεί πως τα σκυλιά και τα γατιά είναι μια παράπλευρη απώλεια.
Μόνο που και ο τελευταίος του χωριού ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι.
Άλλωστε υπάρχουν παρά πολλά φάρμακα ειδικά και μόνον για ποντίκια. Αν δεν θέλεις να αφήσεις το έργο αυτό στους φυσικούς τους εχθρούς.
Κάτι που εφαρμόζω χρόνια τώρα.
Θεωρώ το γεγονός, όχι απλά ελεεινό και φρικτό, αλλά και εξαιρετικά ειδεχθές. Αν επίσης συνυπολογιστεί, η θρησκευτικότητα των κατοίκων του που είναι τόσο έντονη, ώστε οι λειτουργίες να τελούνται πολλαπλώς μέσα στην εβδομάδα, ε τότε τα πράγματα είναι σιχαμερά.
Σε λίγο καιρό που θα μπει η Άνοιξη και η φύση θα ανασάνει απ' το χειμώνα, θα αρχίσουν οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι.
Σπίτια θα βαφτούν, τα δρομάκια θα ξεχορταριαστούν, οι πόρτες θα ανοίξουν.
Έτσι για ακόμη μία φορά, οι επισκέπτες θα βρουν τη φιλοξενία των κατοίκων θερμή.
Άλλωστε, τι σημασία έχουν μερικά φολιασμένα ζώα. Εμείς να είμαστε καλά, αυτά δεν έχουν ψυχή, το λένε κι' οι παπάδες.
Με αυτά -τα πολύ κλισέ- άσπρα σπίτια και μπλε παράθυρα, τις πικροδάφνες, τη μικρή του εκκλησία και μια όμορφη θέα.
Οι επισκέπτες του καλοκαιριού, γλυκαίνονται με τον χώρο και την φιλοξενία των κατοίκων του.
Αυτήν τη φιλοξενία, στο ανάποδο, βιώνουν και τα τετράποδα χωριού, σκύλοι και γάτες.
Ειδικά οι τελευταίες, όταν πολλαπλασιάζονται - και φυσικά καθαρίζουν τα κατώγια από τους ποντικούς - κάποιοι θεωρούν πως πρέπει να εξοντωθούν. Κάποιοι τοποθετούν φόλες και τις εξοντώνουν.
Μιας τέτοιας έπεσε θύμα και το Πιπεράκι μας, ένα μικρό σκυλάκι, που η ειρωνεία το έφερε να το έχουμε περιμαζέψει από το άλσος ρου Περιστερίου πέντε χρόνια πριν.
Εκεί, κάποιος ασυνείδητος, το είχε παρατήσει δεμένο μια πολύ ζεστή μέρα ανήμερα του Πάσχα του 2006.
Το Πιπεράκι, πήρε το όνομά του από τον χαρακτήρα του.
Μικρός, πικάντικος, αυθάδης, πανέξυπνος, αγαπησιάρης μέχρις αηδίας.
Λίγο μεγαλύτερος από μία εύσωμη γάτα, και γεμάτος ζωντάνια και χαρά, τρελαινόταν για βόλτες και παραμονή, μαζί μου, στο κτήμα. Τελευταία, που η Ασπρούλα είχε ένα πρόβλημα υγείας, ήταν ο βασιληάς του κτήματος.
Όλα τούτα μέχρι την περασμένη Παρασκευή που τον βρήκα νεκρό λίγα μέτρα μακρύτερα από το σπίτι μας.
Η στάση του κορμιού του ήταν αφύσικη, με το κεφάλι γυρισμένο προς τα πίσω, τα μάτια γουρλωμένα από την αγωνία του θανάτου, ενώ το στόμα του είχε πηχτά σάλια και αφρούς.
Σημάδι δηλητηρίασης με φυτοφάρμακο.
'Έτσι είχε σκοτωθεί και ένα άλλο σκυλί που είχαμε, ο Μορφέας, πριν χρόνια στο άλσος του Περιστερίου.
Παράλληλα με το Πιπεράκι, εξαφανίστηκαν και αρκετές γάτες, από τη γειτονιά στο χωριό.
Η δικαιολογία σε όλ' αυτά, είναι πως το κάνουν για να δηλητηριάσουν τα ποντίκια. Οπότε αφήνεται να εννοηθεί πως τα σκυλιά και τα γατιά είναι μια παράπλευρη απώλεια.
Μόνο που και ο τελευταίος του χωριού ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι.
Άλλωστε υπάρχουν παρά πολλά φάρμακα ειδικά και μόνον για ποντίκια. Αν δεν θέλεις να αφήσεις το έργο αυτό στους φυσικούς τους εχθρούς.
Κάτι που εφαρμόζω χρόνια τώρα.
Θεωρώ το γεγονός, όχι απλά ελεεινό και φρικτό, αλλά και εξαιρετικά ειδεχθές. Αν επίσης συνυπολογιστεί, η θρησκευτικότητα των κατοίκων του που είναι τόσο έντονη, ώστε οι λειτουργίες να τελούνται πολλαπλώς μέσα στην εβδομάδα, ε τότε τα πράγματα είναι σιχαμερά.
Σε λίγο καιρό που θα μπει η Άνοιξη και η φύση θα ανασάνει απ' το χειμώνα, θα αρχίσουν οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι.
Σπίτια θα βαφτούν, τα δρομάκια θα ξεχορταριαστούν, οι πόρτες θα ανοίξουν.
Έτσι για ακόμη μία φορά, οι επισκέπτες θα βρουν τη φιλοξενία των κατοίκων θερμή.
Άλλωστε, τι σημασία έχουν μερικά φολιασμένα ζώα. Εμείς να είμαστε καλά, αυτά δεν έχουν ψυχή, το λένε κι' οι παπάδες.
Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011
Όλα τα 'χε η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε.
Στο κράτος, που οι πολιτικοί ασχολούνται με μίζες και σκάνδαλα, ενώ το 70% - περίπου - του λαού ψηφίζει, εν γνώσει του, αυτούς τους πολιτικούς, ε! είναι ανέκδοτο να χύνεται τόσο σάλιο και μελάνι για την "κατάληψη" της Νομικής από μερικούς απελπισμένους.
Σε αυτό το κράτος, που υποθήκευσε τα εδάφη και τον λαό του, μας πειράζει το συμβάν των 230 μεταναστών που προσπαθούν να καταδείξουν το πρόβλημά τους με έναν ακραίο τρόπο.
Όταν διχάζεται ένας λαός, για μία έντονη και παρά τους νόμους διαμαρτυρία, τότε σημαίνει πως αυτός, δεν έχει σωτηρία.
Καταδεικνύεται η αντίδραση, ως κατακριτέα, άντε μετά να φωνάξεις για το ψωμί που σου στερούν και για την ελευθερία, που κίβδηλη σου μαθαίνουν στο σχολείο.
Επίσης, όταν στα κανάλια της τηλεόρασης, αυτούς τους βόθρους της ενημέρωσης, εμφανίζονται ως ομιλητές, με θέση και άποψη οι εκπρόσωποι του πλέον φασιστικού κόμματος που διαθέτουμε, τότε είμαστε χαμένοι.
Ενώ, σε λίγο καιρό, η λέξις "φασισμός" θ' απενοχοποιηθεί και σε λίγο περισσότερο χρόνο μπορεί να σημαίνει και αγία εξουσία.
Τότε, όσοι σκεπτόμενοι απομένουν, ακόμη, θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά την αυτοκτονία.
Επανερχόμενοι στο θέμα των μεταναστών.
Σε παλαιότερες δεκαετίες, υπήρχε ο χαρακτηρισμός, "Τρίτος Κόσμος", που περιέγραφε όλες αυτές τις χώρες που οι άνθρωποι, πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες. Χωρίς εμβολιασμούς, φάρμακα, περίθαλψη.
Με την πάροδο του χρόνου, ο χαρακτηρισμός ξεθώριασε και τώρα μιλούμε για χώρες και ουχί για σύνολα δυστυχίας.
Επίσης οι πόλεμοι και οι κλιματικές αλλαγές διεύρυναν τον Τρίτο Κόσμο και με τις ευλογίες Ρώσων και Αμερικανών προσετέθησαν χώρες που μέχρι πριν δεν υπήρχαν στον κατάλογο.
Αφγανοί και Πακιστανοί, είναι νέοι στον κατάλογο, μη αναφέρωντας την απέραντη Ινδία.
Κάπου σε ένα χωριό, στα μέρη που αναφέρουμε, μία τηλεόραση μπορεί να υπάρχει και να δείχνει, ας πούμε για παράδειγμα, τις τιμές συμμετοχής και διαμονής στο Davos της Ελβετίας.
Ακόμη και τις αμοιβές ποδοσφαιριστών, ηθοποιών, τηλεαστέρων και άλλων τινών ημιθέων του ανθρώπινου γένους.
Μετά την ενημέρωση, είναι απολύτως λογικό να αρχίσει, δειλά-δειλά στην αρχή και πιό δυναμικά στο μέλλον, μια μαζική μετακίνηση των πληθυσμών αυτών προς την γη της Επαγγελίας.
Αλλά εμείς κεκλεισμένοι σε τοίχους και φράχτες θα απωθούμε τους νεοβαρβάρους, έχοντας, ταυτοχρόνως την πεποίθηση ότι ζούμε ελεύθεροι.
Τελικώς η Ελευθερία και η αίσθηση αυτής είναι δύο, παντελώς διαφορετικά πράγματα.
Αυτά για σήμερα.
Σας χαιρετώ.
Σε αυτό το κράτος, που υποθήκευσε τα εδάφη και τον λαό του, μας πειράζει το συμβάν των 230 μεταναστών που προσπαθούν να καταδείξουν το πρόβλημά τους με έναν ακραίο τρόπο.
Όταν διχάζεται ένας λαός, για μία έντονη και παρά τους νόμους διαμαρτυρία, τότε σημαίνει πως αυτός, δεν έχει σωτηρία.
Καταδεικνύεται η αντίδραση, ως κατακριτέα, άντε μετά να φωνάξεις για το ψωμί που σου στερούν και για την ελευθερία, που κίβδηλη σου μαθαίνουν στο σχολείο.
Επίσης, όταν στα κανάλια της τηλεόρασης, αυτούς τους βόθρους της ενημέρωσης, εμφανίζονται ως ομιλητές, με θέση και άποψη οι εκπρόσωποι του πλέον φασιστικού κόμματος που διαθέτουμε, τότε είμαστε χαμένοι.
Ενώ, σε λίγο καιρό, η λέξις "φασισμός" θ' απενοχοποιηθεί και σε λίγο περισσότερο χρόνο μπορεί να σημαίνει και αγία εξουσία.
Τότε, όσοι σκεπτόμενοι απομένουν, ακόμη, θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά την αυτοκτονία.
Επανερχόμενοι στο θέμα των μεταναστών.
Σε παλαιότερες δεκαετίες, υπήρχε ο χαρακτηρισμός, "Τρίτος Κόσμος", που περιέγραφε όλες αυτές τις χώρες που οι άνθρωποι, πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες. Χωρίς εμβολιασμούς, φάρμακα, περίθαλψη.
Με την πάροδο του χρόνου, ο χαρακτηρισμός ξεθώριασε και τώρα μιλούμε για χώρες και ουχί για σύνολα δυστυχίας.
Επίσης οι πόλεμοι και οι κλιματικές αλλαγές διεύρυναν τον Τρίτο Κόσμο και με τις ευλογίες Ρώσων και Αμερικανών προσετέθησαν χώρες που μέχρι πριν δεν υπήρχαν στον κατάλογο.
Αφγανοί και Πακιστανοί, είναι νέοι στον κατάλογο, μη αναφέρωντας την απέραντη Ινδία.
Κάπου σε ένα χωριό, στα μέρη που αναφέρουμε, μία τηλεόραση μπορεί να υπάρχει και να δείχνει, ας πούμε για παράδειγμα, τις τιμές συμμετοχής και διαμονής στο Davos της Ελβετίας.
Ακόμη και τις αμοιβές ποδοσφαιριστών, ηθοποιών, τηλεαστέρων και άλλων τινών ημιθέων του ανθρώπινου γένους.
Μετά την ενημέρωση, είναι απολύτως λογικό να αρχίσει, δειλά-δειλά στην αρχή και πιό δυναμικά στο μέλλον, μια μαζική μετακίνηση των πληθυσμών αυτών προς την γη της Επαγγελίας.
Αλλά εμείς κεκλεισμένοι σε τοίχους και φράχτες θα απωθούμε τους νεοβαρβάρους, έχοντας, ταυτοχρόνως την πεποίθηση ότι ζούμε ελεύθεροι.
Τελικώς η Ελευθερία και η αίσθηση αυτής είναι δύο, παντελώς διαφορετικά πράγματα.
Αυτά για σήμερα.
Σας χαιρετώ.
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Μια νέα ταλαιπωρία
Χριστούγεννα και είμαι απ’ τους λίγους(;), φαντάζομαι, που αντιπαθούν αυτές τις ημέρες.
Μια γιορτή νεκρή, εφ’ όσον το νόημα της, όπως και πολλών άλλωστε, έχει χαθεί για πάντα.
Της συγκεκριμένης δεν είμαι νοσταλγός, άλλων είμαι.
Όμως τι είναι αυτό που μας ωθεί να γιορτάζουμε;
Σίγουρα δεν είναι οι επέτειοι. Είναι η διάθεση, πάνω απ’ όλα, που δημιουργεί τις επετείους.
Στην γιορτή του Πολυτεχνείου, για παράδειγμα, είναι η πρόθεση της απότισης φόρου τιμής για τους νεκρούς του, πρώτα, μετά η τιμή για τους επιζήσαντες πρωταγωνιστές σε συνδυασμό με τον συμβολισμό του γεγονότος και τέλος η διάθεση ημών, των σύγχρονων, για ελευθερία.
Δεν είναι, λοιπόν, συμβατικό να γιορτάζεις την 17η του Νοέμβρη, ενώ είσαι σκλάβος. Στην ψυχή και το σώμα.
Σκλάβος των, οικονομικών σου, ορέξεων· δέσμιος των επιταγών των δανειστών σου.
Καλύτερα είναι την ημέρα ετούτη να αναγνωρίζεις την ασημαντότητά σου, παρά να θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να αναλάβει εγχείρημα ισάξιο των εξεγερθέντων.
Τα χριστούγεννα, τώρα.
Όσοι από εμάς γεννήθηκαν στην επαρχία, έχουν μαρτυρίες, απ’ τους παλαιότερους για τον τρόπο εορτασμού των ημερών αυτών.
Αλλά εκείνο που τους λείπει σαν συνδετικός ιστός, όπως το κονίαμα ανάμεσα στα τούβλα, είναι η διάθεση για τον εορτασμό που είχε ο κοινωνικός περίγυρος και οι ανάγκες που υπήρχαν κάποτε.
Επίσης, λείπει και η πείνα, το κρύο, και τα χωμάτινα πατώματα.
Το μόνο που έχουν είναι η νοσταλγία για κάτι που δεν έζησαν και περνάει εξιδανικευμένο μέσα από τις διηγήσεις.
Όσοι πάλι, γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο κλεινόν άστυ, διαπαιδαγωγηθήκαμε με τα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, που είναι αρκετά κατατοπιστικά για τα έθιμα και την ανέχεια προηγούμενων εποχών.
Οι νεότεροι, μέσα στην γενικότερη αμορφωσιά που καλλιεργείται, -συστηματικά τείνει να πιστεύει κανείς- από την πολιτεία, δεν μπορούν να έχουν τέτοια αναγνώσματα, λόγω γλώσσας. Δεν μπορούν να έχουν αναγνώσματα, γενικώς.
Συνεπώς είναι περισσότερο ευάλωτοι σε προπαγάνδες δυτικοευρωπαϊκού τύπου, όπως και στον σκοταδισμό που επιχειρείται να επιστρέψει, στις ημέρες μας.
Το γεγονός της γέννησης, ενός θεού και της πίστης σε αυτό το πρότυπο, αφήνεται στην λογική και την κρίση καθενός από εμάς.
Μοιάζει όμορφη και ελκυστική η προσπάθεια να περάσεις μερικές ημέρες σε μιαν ατμόσφαιρα που θυμίζει, αόριστα, παιδικά χρόνια, αλλά γνωρίζουμε καλά πως μέσα, στο βάθος της καρδιάς, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Πολύ περισσότερο, όταν σε απειλεί η ανεργία και χρωστάς στις τράπεζες.
Το Πάσχα, πάλι, είναι διαφορετικό, εκεί δεν εορτάζονται ιδεολογικές επέτειοι, αλλά η Άνοιξη.
Μιά fiesta του σώματος, της ύλης. Η φύση ολόκληρη αναγεννάται, ο Ήλιος επιστρέφει λαμπρός, και ο άνθρωπος συμμετέχει σε τούτην την ομορφιά.
όσο για την εθνική παλιγγενεσία, ανήκει στην προηγούμενη παράγραφο περί επετείων.
Μετά την εισαγωγή ακολουθεί μια μικρή χριστουγεννιάτικη έκπληξη για τους αναγνώστες των δύο ιστολογίων.
https://rapidshare.com/files/437965012/As_P_L___.sitx
https://rapidshare.com/files/437970482/As_S_F_S___A.sitx
https://rapidshare.com/files/437978245/BEE_M_S_H__Disc_1___Disc_1_.sitx
https://rapidshare.com/files/437983828/BEE_M_S_H__Disc_2_.sitx
Σε τούτες τις διευθύνσεις θα βρείτε κάποιες μουσικές εκπλήξεις.
Καλά να περνάτε.
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
Επισκεφτείτε το
Tinos on The Run
Επισκεφτείτε και διαβάστε τό άρθρο "Η φάτσα μου στο νερό..."
Χωρίς πολλά σχόλια, θα καταλάβετε πόσα πράγματα άλλαξαν βίαια τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και διαβάζοντας - στο τέλος - την εξήγηση, θα αντιληφθείτε γιατί φθάσαμε εδώ, ένα βήμα πριν από την καταστροφή.
Ο λαός που δεν σέβεται την κληρονομιά του, καλύτερα να πεθαίνει σιωπώντας.
Επισκεφτείτε και διαβάστε τό άρθρο "Η φάτσα μου στο νερό..."
Χωρίς πολλά σχόλια, θα καταλάβετε πόσα πράγματα άλλαξαν βίαια τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και διαβάζοντας - στο τέλος - την εξήγηση, θα αντιληφθείτε γιατί φθάσαμε εδώ, ένα βήμα πριν από την καταστροφή.
Ο λαός που δεν σέβεται την κληρονομιά του, καλύτερα να πεθαίνει σιωπώντας.
Μεταφορές & "Ασυδοσία στα καύσιμα" (Τίτλος της Ελευθεροτυπίας)
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=234103 Με τον σύνδεσμο μεταβαίνετε στο άρθρο της εφημερίδας, ενώ παρακάτω, όσοι διαμένετε Αθήνα, θα πάρετε μια γεύση αυτών που συμβαίνουν στην "μισή" Ελλάδα.
Η νησιωτική χώρα, ίσως να είναι η μισή Ελλάδα, ίσως πάλι όχι, η έκτασή της καταλαμβάνει, πάντως, ένα μεγάλο μέρος της χώρας.
Αν εξαιρέσει κανείς, την Κρήτη και πιθανόν τα νησιά του Ιονίου πελάγους, όλο το υπόλοιπο κομμάτι διαθέτει πανάκριβες και ελλιπείς μεταφορές, από και προς αυτά.
Το χειμώνα ελαχιστοποιούνται, λόγω μειωμένης τουριστικής κίνησης και καιρικών συνθηκών, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί τους να παραμένουμε αποκλεισμένοι, ή ν' αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στην πρόσβασή μας προς την πρωτεύουσα.
Το πρόβλημα, στη ρίζα του, έχει να κάνει με την υποβάθμιση της επαρχίας και των υπηρεσιών που αυτή προσφέρει. Αλλά τουλάχιστον ας υπήρχε και καλύτερη συγκοινωνία.
Μοιάζει να μην υπάρχουν τραίνα, υπεραστικά λεωφορεία και αεροπλάνα για να εξυπηρετήσουν την βόρεια Ελλάδα ή έστω την Λαμία.
Αυτό είναι το ένα σκέλος, του ανύπαρκτου κράτους, της κυβέρνησης της νούλας. Κάθε κυβέρνησης τα τελευταία 47 χρόνια (και πιό πριν προφανώς).
Το δεύτερο σκέλος περιλαμβάνει τις οδικές μεταφορές εντός των νησιών και τις τιμές της βενζίνης.
Είναι κοινό μυστικό, στις Κυκλάδες, η βενζίνη είναι ακριβότερη απ' την Αθήνα.
Πόσο; Τουλάχιστον 10 λεπτά του ευρώ.
Τα Κ.Τ.Ε.Λ. σχεδόν ανύπαρκτα κι' εδώ ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, όπως επίσης και η ανυπαρξία κάθε κυβερνητικού φορέα.
Η μετακίνηση γίνεται αποκλειστικά και μόνον με αυτοκίνητα, όσον αφορά τα μεγάλα ή και δύσκολα νησιά απ' την άποψη του εδάφους.
Έτσι γίνεται κατανοητή η πηγή των εσόδων του κράτους απ' την έμμεση φορολογία στη βενζίνη σε συνδυασμό με την αύξηση του Φ.Π.Α.
Οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων, δεν μπορούν να το αντιληφθούν, έχοντες στην διάθεσή τους αρκετές επιλογές μεταφορικών μέσων. Αλλά στην επαρχία το κόστος ζωής γίνεται δυσβάστακτο και διαφαίνεται αδιέξοδη κάθε προσπάθεια για μείωση τιμών της βενζίνης ή την δημιουργία δημοτικής συγκοινωνίας.
Πολύ δε περισσότερο, που οι κυβερνώντες πρέπει να βρούν τρόπο για να πουληθούμε σκλάβοι στην χαμηλότερη, δυνατόν, τιμή.
Η νησιωτική χώρα, ίσως να είναι η μισή Ελλάδα, ίσως πάλι όχι, η έκτασή της καταλαμβάνει, πάντως, ένα μεγάλο μέρος της χώρας.
Αν εξαιρέσει κανείς, την Κρήτη και πιθανόν τα νησιά του Ιονίου πελάγους, όλο το υπόλοιπο κομμάτι διαθέτει πανάκριβες και ελλιπείς μεταφορές, από και προς αυτά.
Το χειμώνα ελαχιστοποιούνται, λόγω μειωμένης τουριστικής κίνησης και καιρικών συνθηκών, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί τους να παραμένουμε αποκλεισμένοι, ή ν' αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στην πρόσβασή μας προς την πρωτεύουσα.
Το πρόβλημα, στη ρίζα του, έχει να κάνει με την υποβάθμιση της επαρχίας και των υπηρεσιών που αυτή προσφέρει. Αλλά τουλάχιστον ας υπήρχε και καλύτερη συγκοινωνία.
Μοιάζει να μην υπάρχουν τραίνα, υπεραστικά λεωφορεία και αεροπλάνα για να εξυπηρετήσουν την βόρεια Ελλάδα ή έστω την Λαμία.
Αυτό είναι το ένα σκέλος, του ανύπαρκτου κράτους, της κυβέρνησης της νούλας. Κάθε κυβέρνησης τα τελευταία 47 χρόνια (και πιό πριν προφανώς).
Το δεύτερο σκέλος περιλαμβάνει τις οδικές μεταφορές εντός των νησιών και τις τιμές της βενζίνης.
Είναι κοινό μυστικό, στις Κυκλάδες, η βενζίνη είναι ακριβότερη απ' την Αθήνα.
Πόσο; Τουλάχιστον 10 λεπτά του ευρώ.
Τα Κ.Τ.Ε.Λ. σχεδόν ανύπαρκτα κι' εδώ ισχύει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, όπως επίσης και η ανυπαρξία κάθε κυβερνητικού φορέα.
Η μετακίνηση γίνεται αποκλειστικά και μόνον με αυτοκίνητα, όσον αφορά τα μεγάλα ή και δύσκολα νησιά απ' την άποψη του εδάφους.
Έτσι γίνεται κατανοητή η πηγή των εσόδων του κράτους απ' την έμμεση φορολογία στη βενζίνη σε συνδυασμό με την αύξηση του Φ.Π.Α.
Οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων, δεν μπορούν να το αντιληφθούν, έχοντες στην διάθεσή τους αρκετές επιλογές μεταφορικών μέσων. Αλλά στην επαρχία το κόστος ζωής γίνεται δυσβάστακτο και διαφαίνεται αδιέξοδη κάθε προσπάθεια για μείωση τιμών της βενζίνης ή την δημιουργία δημοτικής συγκοινωνίας.
Πολύ δε περισσότερο, που οι κυβερνώντες πρέπει να βρούν τρόπο για να πουληθούμε σκλάβοι στην χαμηλότερη, δυνατόν, τιμή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)