Μας ήρθαν πιο νωρίς!

Μπορείτε να μπείτε σ' ετούτην τη διεύθυνση  «Υπερόπλο» φακελώματος και να διαβάσετε απο την Ελευθεροτυπία το άρθρο 

Εφθάσαν τα μαντάτα.

Η Ταξική Πάλη

Εφάγαμε, εφάγατε έφαγαν.

Και τώρα πληρώσετε το τίμημα.

Φυσικά και ΔΕΝ μιλάω για την Ελλάδα. Και οπωσδήποτε αυτή η πλαστή ευμάρεια και ο καταναλωτισμός, είναι ό,τι απεχθάνεται ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος.

Αλλά αυτό που συμβαίνει και θα ολοκληρωθεί στο προσεχές διάστημα δείχνει κάτι διαφορετικό σε δεύτερη ανάγνωση.

Το θέμα ξεκινά από την Ελλάδα (αυτήν τη στιγμή, έφορο έδαφος για πειραματισμούς) και επεκτείνεται στην Ευρώπη, έχοντας αντίκτυπο στη ζωή κάθε πολίτη της, ακόμη και άλλων κρατών εκτός Ε.Ε.

Μετά τα πρώτα ακούσματα για τα οικονομικά χάλια της Ελλάδος, ξεκίνησαν δειλά, δειλά, να εμφανίζονται συμπτώματα και σε άλλες χώρες - αδύναμες κι' αυτές, στην αρχή - της Ευρωζώνης.

Τα άσχημα νέα, όσο προχωρούν οι μήνες, αναφέρουν και δυνατότερες οικονομικά χώρες, με βαριά βιομηχανία και ανέκαθες ισχυρές. Ενώ φτάνουμε στον μήνα Μάϊο, ανακοινώνει η Καγκελάριος της Γερμανίας στους πολίτες της χώρας της, πως καταναλώσαμε περισσότερο από τις δυνατότητές μας.

Τα μέτρα, εξοντωτικά και αφορούν την αστική τάξη και κάθε εργαζόμενο και μάλιστα με πρόσχημα το συμφέρον του όλου.

Τα κράτη πρόνοιας, οπού είχαν στηθεί με αγώνα και θυσίες από τους λαούς, χάνουν κάθε ανθρώπινο πρόσωπο και κατρακυλούν την ανθρωπότητα στο μεσαίωνα.

Περίπου τρία χρόνια μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, έρχονται οι Ευρωπαίοι ηγέτες, απεσταλμένοι των μεγάλων οικονομικών τραστ, να ζητήσουν πίσω τα «σπασμένα».

«Καταναλώνουμε περισσότερα απ' όσα παράγουμε». Μα πόσα να καταναλώσει ο μέσος πολίτης, πόσα περισσότερα από μία τάξη ανθρώπων, ηθοποιών, ποδοσφαιριστών, πολιτικών, επιχειριματιών, που ξοδεύουν τεράστια χρηματικά ποσά για να ικανοποιήσουν τις ματαιοδοξίες τους.

Τι ποσά κινούνται γύρω από τις ποδοσφαιρικές ομάδες, τις μεταγραφές - αγοραπωλησίες ποδοσφαιριστών και παραγόντων.

Πόσες φορές, όλοι εμείς οι «κοινοί θνητοί», μετακινούμεθα με jet, για τις ανάγκες - υποτίθεται - της δουλειάς μας, όπως συνηθίζουν οι πολιτικοί.

Πόσα περισσότερα μπορεί ο μέσος άνθρωπος να καταναλώσει από τις τεράστιες δαπάνες για την κατασκευή και αγορά πολεμικών «αγαθών», με πρόσχημα ανύπαρκτους εχθρούς, τρομοκρατία, Τούρκοι, Ιράν, Βόρεια Κορέα, Πακιστάν και ότι άλλο φαντάζεται ο κάθε λακές των εργοστασιαρχών.

Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα, σπατάλης και κακοδιαχείρησης, γιατί αυτοί που διαχειρίζονται είναι υπεύθυνοι όχι οι εντολοδόχοι.

Τούτη την εποχή, βρισκόμαστε στο μεταίχμιο, ενός εργασιακού μεσαίωνα, που θα προκύψει από την αδράνεια όλων μας, ή, μιας αλλαγής των πολιτικών συστημάτων κι' αξιών.

Στην πραγματικότητα, είμαστε στην πρώτη φάση της εξέλιξης μίας ταξικής πάλης.

Η αντίδραση των λαών, πρέπει να είναι ομογενής, παγκόσμια και ταυτόχρονη. Χωρίς το δεκανίκι ενός σοσιαλιστικού μοντέλου, με μόνη την επαναξιολόγηση των αξιών μας και των πραγματικών αναγκών της ανθρωπότητας και του πλανήτη.

Αν αναλογιστούμε πόσα χρόνια όμορφης και ποιοτικής ζωής έχουμε στη διάθεσή μας, είναι εξαιρετικά παρανοϊκή αυτή η στάση αποδοχής των πραγμάτων που μας αφορούν από κάποιους που ψηφίσαμε για να προασπίζουν τα συμφέροντά μας.

Χαμένοι από χέρι

Σήμερα, ή μάλλον εχθές, άκουσα από το ραδιόφωνο, πως τα πολεμικά πλοία, μπαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά, χαιρετίζουν το θωρηκτό Αβέρωφ για την συνεισφορά του στους δύο πολέμους.
Μάλιστα, ανέφεραν, τα πληρώματα των πλοίων, είναι σε στάση προσοχής, κατά το ιδιότυπο αυτό τυπικό.
Σκέφτηκα πόσο παράλογο είναι να χαιρετάς ένα πλοίο, αλλά το ξεπέρασα γρήγορα χάριν ψυχικής υγείας.
Μερικές ώρες αργότερα, διάβασα στις εφημερίδες για ένα πάρτι που έλαβε χώρα στο θωρηκτό για το γάμο κάποιας άγνωστης σ' εμέ, τηλεπερσόνας. Εκεί δεν πρόλαβα ούτε να σκεφτώ, χαμογέλασα αυτόματα με γελοιότητα του θέματος.
Ξημέρωμα Τρίτης διάβασα, πάλι, για την απόλυση του διευθυντού του πλωτού ναυτικού Μουσείου « Γ. Αβέρωφ» και στο μυαλό μου ήρθε το τραγουδάκι του Νίκου Ξυλούρη «Ράβε ξήλωνε».

Να σημειώσω πως μερικά χρόνια πρίν είχε συμβεί κάτι παρόμοιο στο ίδιο καράβι και πάλι υπήρξαν κυρώσεις για τους υπεύθυνους.

Μέση λύση, μάλλον, δεν έχουμε για τα πράγματα και τις καταστάσεις.

Είναι φυσιολογικό να υποχρεούνται σε στάση προσοχής οι ναύτες των πολεμικών, όταν δεν φροντίζεις να διδάσκεις ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ την ιστορία της χώρας στους πολίτες;

Είναι, επίσης, φυσιολογικό να γίνεται γάμος και γιορτή επάνω σε ένα μνημείο - μουσείο.

Και καλά οι αιτούντες, ζήτησαν το πλοίο - ο κάθε ένας στα πλαίσια του κιτς που αναγνωρίζει, μπορεί να αιτήται ό,τι νομίζει - οι υπεύθυνοι με ποιά λογική το παρέδωσαν στους βαρβάρους;

Με τέτοιες νοοτροπίες, βέβαια, άντε να στήσεις κράτος.

Πάντοτε καλός

Ο καιρός της Ελευθεροτυπίας. Αντιγράφω τη διεύθυνση να το διαβάσετε απ' ευθείας.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=172395

Πετρελαιοκηλίδα; Ποιά πετρελαιοκηλίδα;

Γαργάρα η καταστροφή.

Πολύ οργισμένος με την BP, ο πρόεδρος της Αμερικής, αλλά όσο πάει, το γεγονός αποσιωπάται.

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα στο ίδιο θέμα, αλλά παρατηρώ πως η εταιρεία σφυρίζει αδιάφορα, ενώ σε σχολιασμό, εχθες σε πρωϊνή εκπομπή στην ΝΕΤ, προαναγγέλθηκε, κατά κάποιον τρόπο, ο ερχομός της κατά την Ευρώπη.

Μάλλον αυτονόητο είναι, με τόσους τόνους να εκκρέουν καθημερινά.

Άραγε πόσο μεγάλη θα είναι αυτή η καταστροφή;

Στο τέλος της σελίδας παρακολουθείστε το σχετικό video.

Ο Αυριανός Κόσμος

Το σημερινό άρθρο, δεν είναι τυχαία τοποθετημένο στις χρονικές συγκυρίες.

Το επιβάλλει, ή, κατά τη γνώμη μου, άνοδος ενός νέου φασισμού άλλου τύπου, με επίφαση της ελευθερίας, που προσπαθεί να υποδείξει στους πολίτες των χωρών πόσο αδύναμοι είναι μπροστά στην κιμαδομηχανή του.. «συστήματος». Ξεκινά με πολλαπλές εστίες ανά τον κόσμο και πρωταγωνιστές χώρες οικονομικά, στρατιωτικά ισχυρές, εταιρείες, οικονομικά τραστ μεγάλων συμφερόντων, ενός φασισμού που εκδηλώνεται, πότε με επιχειρήσεις σαν κι' αυτή την πρόσφατη του Ισραήλ, (αλλά και τις γεννοκτονίες που επιχειρεί όσον αφορά τους Παλαιστίνιους), και τη χλιαρότατη αντίδραση -πάντοτε χωρίς κυρώσεις- των υπολοίπων κρατών, πότε με οικονομικές ρυθμίσεις που μπορούν να αποκλείουν λαούς από το δικαίωμα να ζουν με ανθρωπινές συνθήκες, όπως το πρόσφατο παράδειγμα της Ε.Ε. -και δεν εννοώ την Ελλάδα μόνον-, με προσπάθειες να εφαρμοσθούν κυρώσεις οικονομικές, έξοδο απ' το Ευρώ, στέρηση του δικαιώματος ψήφου στην Ευρώπη, των κρατών που δεν μπορούν να είναι οικονομικά ισχυρές, πότε με ωμές στρατιωτικές επιχειρήσεις -πάντοτε με πρόσχημα την "τρομοκρατία"- σε χώρες κυρίως, ισλαμικές.

Και ας προσέξουμε κάτι, η Αμερική αυτή η "υπερδύναμη", που δεν δίστασε να επιτεθεί στα σύνορα της Ευρώπης, που ρήμαξε το Ιράκ, στην τραγική ετούτη οικολογική καταστροφή, της διαρροής πετρελαίου, που προκάλεσε η B.P. είναι απλά πολύ οργισμένη. Αυτό, τουλάχιστον μας εδήλωσε ο "πιο ισχυρός άντρας του πλανήτη". Είναι πολύ οργισμένος με τη εταιρεία αλλά οι κυρώσεις σε αυτήν πόσο βαθιές μπορούν να είναι;

Ετούτη η εισαγωγή, λοιπόν, αφιερώνεται σε έναν άνθρωπο, που ονειρεύτηκε μία διαφορετική μοίρα για τους πολίτες της γης και αποτυπώνει τη σκέψη του, αυτή στο βιβλίο «Ο Αυριανός Κόσμος».

Στέφαν Τσβάϊχ, ή, αν προτιμάτε, Stefan Zweig.

Συγγραφέας, στοχαστής, ειρηνιστής, επίκαιρος.

Γεννήθηκε στη Βιέννη το 1881 και αυτοκτόνησε με την σύντροφό του στη Βραζιλία το 1942.

Πριν προχωρήσουμε πάραπέρα, παραθέτω το σημείωμα που άφησε, εξηγώντας τα αίτια της αυτοκτονίας του

«Αφού είδα την πτώση της χώρας, της ίδιας μου της γλώσσας και αφού είδα την πνευματική μου πατρίδα, την Ευρώπη, να καταστρέφεται, και, αφού είμαι εξήντα χρόνων, θα χρειαζόμουν τεράστια δύναμη για να ξαναχτίσω τη ζωή μου και η ενέργεια μου εξαντλήθηκε όλα αυτά τα χρόνια περιπλανήσεων σαν άπατρίς. Έτσι, νομίζω πως ήρθε η ώρα να τερματίσω μια ζωή αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στην πνευματική εργασία, πιστεύοντας ότι η ανθρώπινη ελευθερία και η προσωπική μου είναι ο μεγαλύτερος πλούτος στον κόσμο. Φεύγω, αποχαιρετώ γλυκά όλους τους φίλους μου».

Γεννήθηκε το 1881 στη Βιένη, στους κόλπους μιας εύπορης εβραϊκής οικογένειας. Σπούδασε στην Αυστρία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, περισσότερο δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του στη συγγραφή παρά παρακολουθώντας τις πανεπιστημιακές παραδόσεις.

Ταξίδεψε πολύ κυρίως σε όλη την Ευρώπη, την οποία θεωρούσε σαν ένα δεύτερο σπίτι. Έχοντας αντίληψη του Πολίτη του κόσμου και όντας ειρηνιστής,θεωρούσε σαν αδιανόητο γεγονός τον πόλεμο, Πρώτο και Δεύτερο, τότε. Έγραψε πολύ (ποίηση, θέατρο, βιογραφίες, δοκίμια, νουβέλες, μεταφράσεις), γοητεύτηκε από τη διδασκαλία του Φρόιντ, συνδέθηκε στενά με πολλές προσωπικότητες της εποχής του. Οι πολλές βιογραφίες πάνω στις οποίες δούλεψε παθιασμένα (Νίτσε, Μπαλζάκ, Ντοστογιέφσκι, Μαρία Αντουανέτα, Μαρία Στιούαρτ, Τολστόι, Μαγγελάνος, Ερασμος, Κλάιστ, κ.ά.) αντανακλούσαν το ενδιαφέρον του «για την ψυχολογική απεικόνιση των χαρακτήρων».

Στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο « Ο Αυριανός Κόσμος», αποτυπώνει την προσωπική του αγωνία για την κατάσταση του κόσμου με την άνοδο του φασισμού και του πολέμου, κάνοντας μια αναδρομή στα χρόνια πρίν τους δύο παγκόσμιους πολέμους και την διαδρομή του στα επόμενα χρόνια.

Αυτοκτόνησε στη Βραζιλία, απελπισμένος για την συνάχιση του χιτλερικού καθεστώτος και την έλλειψη ελευθερίας.

Το βιβλίο που κατέχω, δυστυχώς είναι πολύ παλαιά έκδοση και δεν γνωρίζω άν υπάρχει στα βιβλιοπωλεία. μια ματιά, όμως, στο διαδίκτυο ίσως να αποφέρει καρπούς στο ενδιαφερόμενο.

Η συμφωνία της ημέρας

Σήμερα η ημέρα ξεκινάει με Ludwig Van Beethoven και "Concerto In C For Piano, Violin & Cello, Op. 56, "Triple"" από τον δίσκο "Triple Concerto, Overtures".

Διευθυντής ορχήστρας ο Herbert von Karajan , Anne-Sophie Mutter βιολί.

Ο δίσκος είναι της Deutsche Grammophon με ημ/νία έκδοσης 25 Οκτωβρίου 1990.

Στο album, επίσης περιέχονται τα έργα (του ιδίου): Egmont, Op. 84 Overture - Coriolan, Op. 62 Overture - Fidelio, Op. 72B Overture.