Μερικές Εικόνες!

Χωριό Λουτρά, Τήνος

Χωριό Λουτρά, Τήνος

Χωριό Λουτρά, Τήνος

Περιοχή Αγ. Δημητρίου, Πανούσα, Τήνος

Δυστυχώς υπάρχουν και τέρατα στην κορυφογραμμή

Νυχτερινή Περιοχή Αγ. Δημητρίου, Πανούσα, Τήνος

Ένα έγχρωμο τραπέζι

Μιά απάντηση στο άρθρο του βουλευτή Μίμη Ανδρουλάκη

Ο βουλευτής κος Μίμης Ανδρουλάκης διατηρεί ένα ιστολόγιο που βρίσκεται  ΕΔΩ.

Στο άρθρο του "Ο νέος οικονομικός πατριωτισμός για τον επαναπατρισμό των καταθέσεων", παραινεί μερικούς συμπολίτες να επαναπατρίσουν τα χρήματά τους.

Περισσότερο φορτισμένος από το πνεύμα των ημερών, αλλά και εξαιρετικά οργισμένος για την κατάσταση που βιώνει η χώρα και εμείς ως πολίτες της, σχολίασα το κείμενό του, αλλά και την στάση, όχι μόνον του ιδίου αλλά και κάθε πολιτικού προσώπου στην χώρα.

Αυτό που ακολουθεί είναι το σχόλιό μου.

"Κύριε Ανδρουλάκη.

Τόσα χρόνια που πέρασαν και τα λεφτά έβγαιναν από την χώρα, πραγματικά δεν ακούσατε τίποτε περί αυτού;

Τόσα χρόνια πριν, δεν υπήρξε ούτε ένας συνάδελφός σας, που να ενημερώθηκε, έστω από φήμες, για την επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας;

Ούτε ένα σημάδι, ούτε ένα θρόϊσμα δεν ανησύχησε εσάς και τους συναδέλφους σας από τις μελέτες των γραφών; (Κατά το λεχθέν του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου)

Ανέχθηκε σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κόσμου, την πτώση των αξιών και αντικατάστασή τους από διακοποδάνεια, ντίβες με πλαστικά στήθη, αυτοκίνητα, σπίτια, πισίνες και ό,τι άλλο, χωρίς ένας, μα ούτε ένας, από εσάς να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί και να παραιτηθεί, ναι, να παραιτηθεί από το αξίωμά του, αντί να βοηθήσει, εμμέσως, την Ελλάδα  να πέσει στον γκρεμό.

Και τώρα ένα βήμα πριν και μέσα στη σύγχυση των ημερών, με το καράβι ακυβέρνητο από καιρό - τουλάχιστον έτσι δείχνει - ακούμε παραινέσεις τέτοιου τύπου;

Φέρτε τα λεφτά εθελοντικά; Μην τα κρατάτε στο σπίτι; Παραβιάζετε το πνεύμα του Ιησού;

Μα τι λέτε κύριε Ανδρουλάκη, ποιός σας είπε πως, στην πλειονότητά μας, έχουμε λεφτά, όχι μόνον στο εξωτερικό, αλλά και στις τράπεζες ακόμη.

Η έκπτωση, ιδεών, αρχών, νόμων και ιδεολογιών που καλλιεργήθηκε κάποιες δεκαετίες (πολύ πριν από τη μεταπολίτευση), ήταν όλο το προηγούμενο διάστημα καλώς ανεκτή, ενώ τώρα θα γίνουμε ανήθικοι αν προσπαθήσουμε, έστω και κοντόφθαλμα - γιατί έτσι είναι - να εξασφαλίσουμε μερικούς πόρους για λίγο ακόμη πριν το τέλος;

Είμαι άπατρις όταν φοβάμαι; Είμαι άπατρις όταν δεν επιτρέπω να αποφασίζουν κάποιοι για εμένα χωρίς την συμμετοχή μου;

Ότι καλλιεργήθηκε τόσες δεκαετίες, με ή χωρίς ενεργή συμμετοχή κάποιων από εσας, τώρα ανθίζει κύριε βουλευτά. Μην έχετε αυταπάτες.

Τώρα όλοι μας θα γνωρίσουμε το "Πρόσωπο του Τέρατος", κατά την έκφραση του Μάνου Χατζιδάκη."

Αρχαία Ελληνική τέχνη στο Metropolitan Museum of Art

Με τίτλο "Ελληνες Θεοί και θρησκευτικές τελετές", παρουσιάζει μια σειρά αγαλματιδίων και αγείων εξαιρετικής ομορφιάς και χάρης.
Απολαύστε τα ΕΔΩ

Περί προσφύγων.

Πολύ σημαντική ενημέρωση για το πρόβλημα των προσφύγων.
Τι ισχύει στην Ελληνική νομοθεσία και των κρατών μελών της Ένωσης.
Ομιλήτρια  η κυρία Ηλέκτρα Κούτρα, δικηγόρος και πρόεδρος της "Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα"

Pitsirikos και μια άποψη που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο

Από τον Pitsiriko το άρθρο "Κλέφτες και Αστυνόμοι" με μία άποψη που, ουσιαστικά, είναι η κοινή λογική και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Πως οδηγούμαστε ολοταχώς στον απολυταρχισμό και φασισμό

Στάθης, Ελευθεροτυπία.
Διαβάστε και κρίνετε.

Ο "Μαζί τα Φάγαμε" και το Παρίσι

Pagkalos sthn elliniki Estia tou Parisiou
Ανέβηκε από ligomilitos. - Δείτε τα πιο νέα video.

Χρειάζεται και λίγα Γαλλικά, αλλά έχει και στα Ελληνικά μια εισαγωγή.

Εκεί όπου η παράδοση χαιρετίζει την φόλα.

Το Σμαρδάκιτο, στην Τήνο, είναι ένα πάρα πολύ παραδοσιακό χωριό.
Με αυτά -τα πολύ κλισέ- άσπρα  σπίτια και μπλε παράθυρα, τις πικροδάφνες, τη μικρή του εκκλησία και μια όμορφη θέα.
Οι επισκέπτες του καλοκαιριού, γλυκαίνονται με τον χώρο και την φιλοξενία των κατοίκων του.
Αυτήν τη φιλοξενία, στο ανάποδο, βιώνουν και  τα τετράποδα χωριού, σκύλοι και γάτες.
Ειδικά οι τελευταίες, όταν πολλαπλασιάζονται - και φυσικά καθαρίζουν τα κατώγια από τους ποντικούς - κάποιοι θεωρούν πως πρέπει να εξοντωθούν. Κάποιοι τοποθετούν φόλες και τις εξοντώνουν.
Μιας τέτοιας έπεσε θύμα και το Πιπεράκι μας, ένα μικρό σκυλάκι, που η ειρωνεία το έφερε να το έχουμε περιμαζέψει από το άλσος ρου Περιστερίου πέντε χρόνια πριν.
Εκεί, κάποιος ασυνείδητος, το είχε παρατήσει δεμένο μια πολύ ζεστή μέρα ανήμερα του Πάσχα του 2006.
Το Πιπεράκι, πήρε το όνομά του από τον χαρακτήρα του.
Μικρός, πικάντικος, αυθάδης, πανέξυπνος, αγαπησιάρης μέχρις αηδίας.
Λίγο μεγαλύτερος από μία εύσωμη  γάτα, και γεμάτος ζωντάνια και χαρά, τρελαινόταν για βόλτες και παραμονή, μαζί μου, στο κτήμα. Τελευταία, που η Ασπρούλα είχε ένα πρόβλημα υγείας, ήταν ο βασιληάς του κτήματος.
Όλα τούτα μέχρι την περασμένη Παρασκευή που τον βρήκα νεκρό λίγα μέτρα μακρύτερα από το σπίτι μας.
Η στάση του κορμιού του ήταν αφύσικη, με το κεφάλι γυρισμένο προς τα πίσω, τα μάτια γουρλωμένα από την αγωνία του θανάτου, ενώ το στόμα του είχε πηχτά σάλια και αφρούς.
Σημάδι δηλητηρίασης με φυτοφάρμακο.
'Έτσι είχε σκοτωθεί και ένα άλλο σκυλί που είχαμε, ο Μορφέας, πριν χρόνια στο άλσος του Περιστερίου.
Παράλληλα με το Πιπεράκι, εξαφανίστηκαν και αρκετές γάτες, από τη γειτονιά στο χωριό.
Η δικαιολογία σε όλ' αυτά, είναι πως το κάνουν για να δηλητηριάσουν τα ποντίκια. Οπότε αφήνεται να εννοηθεί πως τα σκυλιά και τα γατιά είναι μια παράπλευρη απώλεια.
Μόνο που και ο τελευταίος του χωριού ξέρει πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι.
Άλλωστε υπάρχουν παρά πολλά φάρμακα ειδικά και μόνον για ποντίκια. Αν δεν θέλεις να αφήσεις το έργο αυτό στους φυσικούς τους εχθρούς.
Κάτι που εφαρμόζω χρόνια τώρα.
Θεωρώ το γεγονός, όχι απλά ελεεινό και φρικτό, αλλά και εξαιρετικά ειδεχθές. Αν επίσης συνυπολογιστεί, η θρησκευτικότητα των κατοίκων του που είναι τόσο έντονη, ώστε οι λειτουργίες να τελούνται πολλαπλώς μέσα στην εβδομάδα, ε τότε τα πράγματα είναι σιχαμερά.
Σε λίγο καιρό που θα μπει η Άνοιξη και η φύση θα ανασάνει απ' το χειμώνα, θα αρχίσουν οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι.
Σπίτια θα βαφτούν, τα δρομάκια θα ξεχορταριαστούν, οι πόρτες θα ανοίξουν.
Έτσι για ακόμη μία φορά, οι επισκέπτες θα βρουν τη φιλοξενία των κατοίκων θερμή.
Άλλωστε, τι σημασία έχουν μερικά φολιασμένα ζώα. Εμείς να είμαστε καλά, αυτά δεν έχουν ψυχή, το λένε κι' οι παπάδες.

Όλα τα 'χε η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε.

Στο κράτος, που οι πολιτικοί ασχολούνται με μίζες και σκάνδαλα, ενώ το 70% - περίπου - του λαού ψηφίζει, εν γνώσει του, αυτούς τους πολιτικούς, ε! είναι ανέκδοτο να χύνεται τόσο σάλιο και μελάνι για την "κατάληψη" της Νομικής από μερικούς απελπισμένους.
Σε αυτό το κράτος, που υποθήκευσε τα εδάφη και τον λαό του, μας πειράζει το συμβάν των 230 μεταναστών που προσπαθούν να καταδείξουν το πρόβλημά τους με έναν ακραίο τρόπο.
Όταν διχάζεται ένας λαός, για μία έντονη και παρά τους νόμους διαμαρτυρία, τότε σημαίνει πως αυτός, δεν έχει σωτηρία.
Καταδεικνύεται η αντίδραση, ως κατακριτέα, άντε μετά να φωνάξεις για το ψωμί που σου στερούν και για την ελευθερία, που κίβδηλη σου μαθαίνουν στο σχολείο.

Επίσης, όταν στα κανάλια της τηλεόρασης, αυτούς τους βόθρους της ενημέρωσης, εμφανίζονται ως ομιλητές, με θέση και άποψη οι εκπρόσωποι του πλέον φασιστικού κόμματος που διαθέτουμε, τότε είμαστε χαμένοι.
Ενώ, σε λίγο καιρό, η λέξις "φασισμός" θ' απενοχοποιηθεί και σε λίγο περισσότερο χρόνο μπορεί να σημαίνει και αγία εξουσία.
Τότε, όσοι σκεπτόμενοι απομένουν, ακόμη, θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά την αυτοκτονία.

Επανερχόμενοι στο θέμα των μεταναστών.
Σε παλαιότερες δεκαετίες, υπήρχε ο χαρακτηρισμός, "Τρίτος Κόσμος", που περιέγραφε όλες αυτές τις χώρες που οι άνθρωποι, πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες. Χωρίς εμβολιασμούς, φάρμακα, περίθαλψη.
Με την πάροδο του χρόνου, ο χαρακτηρισμός ξεθώριασε και τώρα μιλούμε για χώρες και ουχί για σύνολα δυστυχίας.
Επίσης οι πόλεμοι και οι κλιματικές αλλαγές διεύρυναν τον Τρίτο Κόσμο και με τις ευλογίες Ρώσων και Αμερικανών προσετέθησαν χώρες που μέχρι πριν δεν υπήρχαν στον κατάλογο.
Αφγανοί και Πακιστανοί, είναι νέοι στον κατάλογο, μη αναφέρωντας την απέραντη Ινδία.
Κάπου σε ένα χωριό, στα μέρη που αναφέρουμε, μία τηλεόραση μπορεί να υπάρχει και να δείχνει, ας πούμε για παράδειγμα, τις τιμές συμμετοχής και διαμονής στο Davos της Ελβετίας.
Ακόμη και τις αμοιβές ποδοσφαιριστών, ηθοποιών, τηλεαστέρων και άλλων τινών ημιθέων του ανθρώπινου γένους.
Μετά την ενημέρωση, είναι απολύτως λογικό να αρχίσει, δειλά-δειλά στην αρχή και πιό δυναμικά στο μέλλον, μια μαζική μετακίνηση των πληθυσμών αυτών προς την γη της Επαγγελίας.
Αλλά εμείς κεκλεισμένοι σε τοίχους και φράχτες θα απωθούμε τους νεοβαρβάρους, έχοντας, ταυτοχρόνως την πεποίθηση ότι ζούμε ελεύθεροι.


Τελικώς η Ελευθερία και η αίσθηση αυτής είναι δύο, παντελώς διαφορετικά πράγματα.
Αυτά για σήμερα.
Σας χαιρετώ.

Φάροι και τρικυμίες

Μια νέα ταλαιπωρία

Χριστούγεννα και είμαι απ’ τους λίγους(;), φαντάζομαι, που αντιπαθούν αυτές τις ημέρες.

Μια γιορτή νεκρή, εφ’ όσον το νόημα της, όπως και πολλών άλλωστε, έχει χαθεί για πάντα.

Της συγκεκριμένης δεν είμαι νοσταλγός, άλλων είμαι.

Όμως τι είναι αυτό που μας ωθεί να γιορτάζουμε;

Σίγουρα δεν είναι οι επέτειοι. Είναι η διάθεση, πάνω απ’ όλα, που δημιουργεί τις επετείους.

Στην γιορτή του Πολυτεχνείου, για παράδειγμα, είναι η πρόθεση της απότισης φόρου τιμής για τους νεκρούς του, πρώτα, μετά η τιμή για τους επιζήσαντες πρωταγωνιστές σε συνδυασμό με τον συμβολισμό του γεγονότος και τέλος η διάθεση ημών, των σύγχρονων, για ελευθερία.

Δεν είναι, λοιπόν, συμβατικό να γιορτάζεις την 17η του Νοέμβρη, ενώ είσαι σκλάβος. Στην ψυχή και το σώμα.

Σκλάβος των, οικονομικών σου, ορέξεων· δέσμιος των επιταγών των δανειστών σου.

Καλύτερα είναι την ημέρα ετούτη να αναγνωρίζεις την ασημαντότητά σου, παρά να θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να αναλάβει εγχείρημα ισάξιο των εξεγερθέντων.

Τα χριστούγεννα, τώρα.

Όσοι από εμάς γεννήθηκαν στην επαρχία, έχουν μαρτυρίες, απ’ τους παλαιότερους για τον τρόπο εορτασμού των ημερών αυτών.

Αλλά εκείνο που τους λείπει σαν συνδετικός ιστός, όπως το κονίαμα ανάμεσα στα τούβλα, είναι η διάθεση για τον εορτασμό που είχε ο κοινωνικός περίγυρος και οι ανάγκες που υπήρχαν κάποτε.

Επίσης, λείπει και η πείνα, το κρύο, και τα χωμάτινα πατώματα.

Το μόνο που έχουν είναι η νοσταλγία για κάτι που δεν έζησαν και περνάει εξιδανικευμένο μέσα από τις διηγήσεις.

Όσοι πάλι, γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στο κλεινόν άστυ, διαπαιδαγωγηθήκαμε με τα χριστουγεννιάτικα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, που είναι αρκετά κατατοπιστικά για τα έθιμα και την ανέχεια προηγούμενων εποχών.

Οι νεότεροι, μέσα στην γενικότερη αμορφωσιά που καλλιεργείται, -συστηματικά τείνει να πιστεύει κανείς- από την πολιτεία, δεν μπορούν να έχουν τέτοια αναγνώσματα, λόγω γλώσσας. Δεν μπορούν να έχουν αναγνώσματα, γενικώς.

Συνεπώς είναι περισσότερο ευάλωτοι σε προπαγάνδες δυτικοευρωπαϊκού τύπου, όπως και στον σκοταδισμό που επιχειρείται να επιστρέψει, στις ημέρες μας.

Το γεγονός της γέννησης, ενός θεού και της πίστης σε αυτό το πρότυπο, αφήνεται στην λογική και την κρίση καθενός από εμάς.

Μοιάζει όμορφη και ελκυστική η προσπάθεια να περάσεις μερικές ημέρες σε μιαν ατμόσφαιρα που θυμίζει, αόριστα, παιδικά χρόνια, αλλά γνωρίζουμε καλά πως μέσα, στο βάθος της καρδιάς, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Πολύ περισσότερο, όταν σε απειλεί η ανεργία και χρωστάς στις τράπεζες.

Το Πάσχα, πάλι, είναι διαφορετικό, εκεί δεν εορτάζονται ιδεολογικές επέτειοι, αλλά η Άνοιξη.

Μιά fiesta του σώματος, της ύλης. Η φύση ολόκληρη αναγεννάται, ο Ήλιος επιστρέφει λαμπρός, και ο άνθρωπος συμμετέχει σε τούτην την ομορφιά.

όσο για την εθνική παλιγγενεσία, ανήκει στην προηγούμενη παράγραφο περί επετείων.

Μετά την εισαγωγή ακολουθεί μια μικρή χριστουγεννιάτικη έκπληξη για τους αναγνώστες των δύο ιστολογίων.

https://rapidshare.com/files/437965012/As_P_L___.sitx

https://rapidshare.com/files/437970482/As_S_F_S___A.sitx

https://rapidshare.com/files/437978245/BEE_M_S_H__Disc_1___Disc_1_.sitx

https://rapidshare.com/files/437983828/BEE_M_S_H__Disc_2_.sitx

Σε τούτες τις διευθύνσεις θα βρείτε κάποιες μουσικές εκπλήξεις.

Καλά να περνάτε.

Επισκεφτείτε το

 Tinos on The Run
Επισκεφτείτε και διαβάστε τό άρθρο  "Η φάτσα μου στο νερό..."
Χωρίς πολλά σχόλια, θα καταλάβετε πόσα πράγματα άλλαξαν βίαια τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και διαβάζοντας - στο τέλος  - την εξήγηση, θα αντιληφθείτε γιατί φθάσαμε εδώ, ένα βήμα πριν από την καταστροφή.
Ο λαός που δεν σέβεται την κληρονομιά του, καλύτερα να πεθαίνει σιωπώντας.

Μεταφορές & "Ασυδοσία στα καύσιμα" (Τίτλος της Ελευθεροτυπίας)

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=234103 Με τον σύνδεσμο μεταβαίνετε στο άρθρο της εφημερίδας, ενώ παρακάτω, όσοι διαμένετε Αθήνα, θα πάρετε μια γεύση αυτών που συμβαίνουν στην "μισή" Ελλάδα.
Η νησιωτική χώρα, ίσως να είναι η μισή Ελλάδα, ίσως πάλι όχι, η έκτασή της καταλαμβάνει, πάντως, ένα μεγάλο μέρος της χώρας.
Αν εξαιρέσει κανείς, την Κρήτη και πιθανόν τα νησιά του Ιονίου πελάγους, όλο το υπόλοιπο κομμάτι διαθέτει πανάκριβες και ελλιπείς μεταφορές, από και προς αυτά.
Το χειμώνα ελαχιστοποιούνται, λόγω μειωμένης τουριστικής κίνησης και καιρικών συνθηκών, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί τους να παραμένουμε αποκλεισμένοι, ή ν' αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στην πρόσβασή μας προς την πρωτεύουσα.
Το πρόβλημα, στη ρίζα του, έχει να κάνει με την υποβάθμιση της επαρχίας και των υπηρεσιών που αυτή προσφέρει. Αλλά τουλάχιστον ας υπήρχε και καλύτερη συγκοινωνία.
Μοιάζει να μην υπάρχουν τραίνα, υπεραστικά λεωφορεία και αεροπλάνα για να εξυπηρετήσουν την βόρεια Ελλάδα ή έστω την Λαμία.
Αυτό είναι το ένα σκέλος, του ανύπαρκτου κράτους, της κυβέρνησης της νούλας. Κάθε κυβέρνησης τα τελευταία 47 χρόνια (και πιό πριν προφανώς).
Το δεύτερο σκέλος περιλαμβάνει τις οδικές μεταφορές εντός των νησιών και τις τιμές της βενζίνης.
Είναι κοινό μυστικό, στις Κυκλάδες, η βενζίνη είναι ακριβότερη απ' την Αθήνα.
Πόσο; Τουλάχιστον 10 λεπτά του ευρώ.
Τα Κ.Τ.Ε.Λ. σχεδόν ανύπαρκτα κι' εδώ ισχύει ο  νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, όπως επίσης και η ανυπαρξία κάθε κυβερνητικού φορέα.
Η μετακίνηση γίνεται αποκλειστικά και μόνον με αυτοκίνητα, όσον αφορά τα μεγάλα ή και δύσκολα νησιά απ' την άποψη του εδάφους.
Έτσι γίνεται κατανοητή η πηγή των εσόδων του κράτους απ' την έμμεση φορολογία στη βενζίνη σε συνδυασμό με την αύξηση του Φ.Π.Α.
Οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων, δεν μπορούν να το αντιληφθούν, έχοντες στην διάθεσή τους αρκετές επιλογές μεταφορικών μέσων. Αλλά στην επαρχία το κόστος ζωής γίνεται δυσβάστακτο και διαφαίνεται αδιέξοδη κάθε προσπάθεια για μείωση τιμών της βενζίνης ή την δημιουργία δημοτικής συγκοινωνίας.
Πολύ δε περισσότερο, που οι κυβερνώντες πρέπει να βρούν τρόπο για να πουληθούμε σκλάβοι στην χαμηλότερη, δυνατόν, τιμή.

Μία Διαφήμιση για το Lotto μ' έναν υπέροχο σκύλο (ή πολλούς;)

Χορός - Biennale - Lyon - Σεπτέμβριος

Παρακολουθώντας το μαγεύτηκα.
Θα το διαπιστώσετε "Ιδίοις Όμμασι"

Μιά μικρή αφιέρωση

Στην φίλη Roartist   για τα τρία χρόνια Blogging, μιά μικρή αφιέρωση, μαζί με χρόνια πολλά και δημιουργικά.
Ξεκινώντας μ' ένα ξημέρωμα...

και προχωρώντας η ημέρα...

...προχωρά κι' η εποχή.
Τα τοπία γίνονται πιό μουντά, ή πιό "βορεινά".

κι' άλλες δύο λίγο διαφορετικές

Και για το τέλος ...στεριά.
Δύο νυκτερινές, αλλά δεν ξέρω ποια να διαλέξω.
Το αφήνω στην κρίση σας.

Καλά "Post-αρίσματα"

Ούπς, Ξέχασα τον τίτλο

Όταν το Έθνος, αλλά και άλλα μέσα ενημέρωσης,  αναφέρουν "Εντοπίστηκε πνιγμένος ...", άραγε, τι να εννοούν;
"Τον βρήκαμε, του βάλαμε σημαδούρα και τον πετάξαμε πάλι μέσα.";

"Το πανηγύρι τ' Άη Δημήτρη"

Κάπως έτσι ήταν το ξεκίνημα στο πανηγύρι τ' Άη Δημήτρη.

Και κάπως έτσι συνεχίστηκε, μετά τη λειτουργία.

Ενώ προς το τέλος του, τα αντικείμενα πορεύονται μόνα

 Και σε τούτο το σημείο έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Του χρόνου ξανά (;)

Ένα video σχετικά με το Αιγαίο

Πληροφορούμενος από το blog, του φίλου ofios (tinosontherun),  την ύπαρξη ενός ντοκυμαντέρ με θέμα το Αιγαίο, αναρτώ, με την σειρά μου, τον σύνδεσμο προς το ιστολόγιο που το παρουσιάζει.
Νομίζω πως κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει.

Οι ΟΔΗΓΟΙ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ

Κι' ανεξαρτήτως, δικαίων ή αδίκων αιτημάτων, αγωνίζονται ενάντια σ' αυτήν τη λαίλαπα αλλοτροίωσης, με πρόσχημα τις προσταγές της τρόϊκας, που μας απειλεί.
Φωνάζουν οι έμποροι, αλλά δεν κλείνουν τα καταστήματά τους, ΟΛΟΙ, έστω για ένα εικοσιτετράωρο και να κατέβουν στο δρόμο μαζί με τους υπαλλήλους τους.
Φωνάζουμε κι' υπόλοιποι, αλλά δεν βγαίνουμε στους δρόμους. Σε λίγο ο Καραμανλής πανηγυρικά θα "βγεί" και καθαρός από πάνω, αλλά πάλι θα βγάλουμε το σκασμό.
Έτσι σαν τις γυναικούλες που τα λένε στα τηλέφωνα και κουτσομπολεύουν η μιά την άλλη.
Είμαστε άνανδροι, μόνο φωνάζουμε κι' από έργα...
Ένας λαός βρώμικος, ένα ψοφίμι της ιστορίας, που όσο πιό γρήγορα θαφτεί τόσο καλύτερα για τους άλλους, αυτοί είμαστε.
Δεχόμαστε τον Πάγκαλο να τολμά να δηλώνει ό,τι δήλωσε και δεν "άνοιξε ρουθούνι".
Ακόμη κι' από εμάς που δεν μας διόρισε στο δημόσιο, η αφεντιά του ούτε κανένας άλλος, που δεν ζητήσαμε ποτέ ρουσφέτι από κανένα χαμένο, ακόμη κι' εμείς παρακολουθήσαμε, απαθείς, τις δηλώσεις αυτές χωρίς να απαιτήσουμε να παραιτηθεί αυτό το βουνό λίπους στον εγκέφαλο και το σώμα.
Την κυρία Μάγια Τσόκλη, την γνώρισε ο πρωθυπουργός, σε μια πισίνα. Τα είπανε, τα βρήκανε και νά την στη βουλή, έτσι μπάτε σκύλοι αλλέστε.
Προσπαθώ να σκεφθώ, άραγε, τι ειπώθηκε μεταξύ τους.
- Μου αρέσει να κάνω εκδρομές
- Αλήθεια κι' εμένα, επίσης μ' αρέσουν κι οι φακές
- Οι φακές! Αχ τι καλά, τις αγαπώ ιδιαιτέρως.

Στρογγυλοκαθίσαμε πάνω σε μαραμένες δάφνες, που άλλωστε δεν ήταν κερδισμένες από νίκες δικές μας, ξέραμε πως να δηλώνουμε ανώτεροι απέναντι σε κάθε είδους οικονομικό μετανάστη, όσο για τους Αλβανούς, εκεί βγάλαμε όλο το μένος του ευνουχισμού μας.
Τι τεμπέλιδες, τι κλέφτες, τι, τι, τι.
Αν δεν ξυπνούσαμε αιφνιδίως του ύπνου του μακαρίου που μας έπαιρνε, ακόμη δεν θα γνωρίζαμε το μέγεθος της λιποψυχίας μας.

Η πολιτική ζωή του τόπου μας είναι σάπια, όπως και η κοινωνία από την οποία εκπορεύονται - κι' εκπορνεύονται ενίοτε, κάποιοι - οι διαχειρίζοντες τα κοινά.
Αυτός είναι κύριος λόγος που δεν πρόκειται ποτέ ν' αλλάξει οτιδήποτε σε τούτον τον τόπο.
Κι' όταν πάλι κάποια στιγμή ο κος Καραμανλής βρεθεί θριαμβευτής στην εξουσία, πρέπει όσοι διαθέτουν το τελευταίο μυαλό σ' αυτήν τη χώρα να σηκωθούν ομαδικά και να την εγκαταλείψουν. Και ποτέ, μα ποτέ, να γυρίσουν πίσω να δουν τα συντρίμμια.

Είναι ελαφρώς διαφήμιση μπορεί και ψεύτικο, είναι ωραίο όμως